boekenboekenboeken

Waarom?

2012-02-01T19:54:00.000+01:00

Als u kinderen hebt die in hun "waarom?" fase zitten, zult u misschien al bij de titel van dit snippertje ophouden met lezen. Omdat u nu niet in bent om de zoveelste "waarom-vraag" te beantwoorden. Daarom wil ik dat in uw plaats doen. Niet op kindervragen, maar wel op vragen die ik erg geregeld krijg, over het hoe en het waarom ik als volwassene zo'n zot idee heb gehad om mij op de kinder- en jeugdliteratuur te willen storten. Want wie doet dat nu? Ik wens u de komende tijd veel leesplezier toe!

Niets meer te verliezen / Steven Hayward

2012-01-15T17:07:00.003+01:00

Mike is de broer van Jim Morrison. Jim Morrison is niet de zanger is van The Doors, maar wel een andere, die drie dagen nadat Jim Morrison van The Doors dood in een hotelkamer werd teruggevonden, werd geboren.

Jim’s broer komt om bij de ontploffing van de bibliotheek in Cleveland’s Heights, in Ohio. Vanaf die noodlottige avond, wanneer het nog niet zeker is dat Mike is omgekomen, moet Jim wel de zorg voor zijn vierjarige broertje Petey opnemen, omdat zijn moeder helemaal het noorden kwijt is. Hij moet zijn broertje naar de kleuterschool brengen, en komt daar terecht bij een groep moeders, die hun kinderen in de kleuterschool met allerlei dingen moeten helpen. Jim vult zijn dagen nu met het praten over pindakaasallergieën en borstvoeding.

Samen met zijn ouders, zijn zestienjarige zus Vivian, en zijn broertje Petey, probeert hij de draad van hun leven weer op te pikken, ook al is er nu een leven mét Mike en een leven zonder hem.

Petey is trouwens het soort jongetje dat een beetje leven in de brouwerij brengt, een typisch nakomertje. Hij heeft een knuffelhaai (gekregen van Mike), en een duikbril, en zonder deze twee dingen gaat hij nooit van huis. Verder wordt hij niet zo betrokken in wat er met Mike gebeurd is, maar dat maakt “Niets meer te verliezen” ook tot het boek dat is het is: niet allemaal kommer en kwel, kleine broertjes moeten niet beladen worden met de zorgen van zijn ouders, ook al moet Jim nu voor hem zorgen, omdat zijn moeder er de fut niet voor heeft. Maar ook zij komt heel stilaan weer op haar positieven, na een verjaardagsfeestje voor Mike (want ook wie dood is, is nog steeds gewoon jarig hoor).
Het boek wordt zowel in het heden verteld, als in het verleden, waar je een blik krijgt over hoe Mike was, en hoe zijn familie voor hem was. Deze delen worden verteld in de verleden tijd. De stukken waarin Jim, meestal in de kleuterschool, wachtend op zijn broertje, met de Moeders praat, staan in de tegenwoordige tijd.

“Niets meer te verliezen” wordt verteld vanuit Jim, en dat is een ontwapenend personage. Hayward geeft hem veel humor mee, maar je merkt als lezer tussen de regels heel veel verdriet op, en de wil van het gezin om te weten wat er precies met hun broer en zoon is gebeurd. Hiervoor gaan de gezinsleden soms langs bij dokter Kasoff, een psychiater die de praatgroep leidt van mensen die allemaal een kind hebben verloren. Soms valt Hayward hierover in herhaling. Deze mensen worden namelijk steeds voorgesteld aan de hand van hoe hun kinderen zijn omgekomen: “De vader wiens zestienjarige zoon is omgekomen bij een jetski-ongeval”, of “De vrouw met de ongeboren baby in haar buik”.
Overloze uitwijdingen maken echter dat ik het boek al na een half boek wilde wegleggen. Als Vivian bijvoorbeeld met een nieuw vriendje aan tafel zit, en Grant kennis wil maken met de familie, moet Jim er meteen aan denken hoe zijn ouders elkaar hebben leren kennen, en steekt hij van wal. Met alle details, dat zijn moeder net is uitgetreden uit het klooster, dat zijn vader haar meteen aantrekkelijk vond, enzoverder. Of hij denkt aan liedjes bij een andere situatie in zijn leven, en meteen weet de lezer daar ook alles over. Dat maakt dat het boek heel erg afwijkt van waar het eigenlijk om draait: de verwerking van de dood van een gezinslid. Dit boek zou geen 347 bladzijden nodig hebben indien alle uitwijdingen achterwege zouden blijven, en het zou de leesbaarheid verhogen.

Niets meer te verliezen / Steven Hayward ; Jasper Mutsaers.- Amsterdam : Pimento, 2011.- oorspronkelijke titel: Don ’t be Afraid.- 347p.- ISBN 978 90 499 2511 6

Al gelezen in 2012

2012-01-07T13:45:00.004+01:00

Het Flipeffect: gevangen in het lichaam van een ander / Martyn Bedford
Niets meer te verliezen / Steven Hayward
Soldaten huilen niet / Rindert Kromhout

Paul van Loon en ik

2012-01-01T19:42:00.001+01:00

Toen Paul van Loon destijds schreef, schreef hij in negen op de tien gevallen voor het kleine meisje dat ik toen was, al wist ik toen nog niet dat het Paul van Loon was. Die man die “afspraak in het bos” of “stuurloos tussen de sterren” schreef. Boeken voor op school – geen denken aan dat ik de “zoeklichtboeken” voor mezelf, voor thuis, nog maar voor mijn verjaardag zou vragen! Waarom zou je boeken die je op school moest lezen, tenslotte thuis nog WILLEN lezen? “Zoeklicht”boeken waren boeken voor op school. Klaar. Dat de ene helft van de klas graag las, en de andere helft, zo ongeveer, totaal niet, laat ik even buiten beschouwing. Als ik ze zag in de winkel, was ik wel verrast: dat je die boeken ook gewoon in de winkel kon kopen, was nieuw voor mij. Ging ik af op wie “Karate op de stortplaats”, of “Stuurloos tussen de sterren”, of mijn favoriete zoeklichtboek omdat het zo triest was, omdat Opoe doodgaat, “Afscheid van Opoe” schreef? Nee. Het waren de kaften van de boeken die voor herkenning zorgden, in de boekhandel, buiten de schoolmuren.

De “Zoeklichtboeken” waren boeken, en ook als kind verslond ik boeken, zo simpel was dat. Alleen bleven de “Zoeklichtboeken” echt iets van school. Terwijl “De griezels” en later “Duupje”, wél een klok deden luiden, en dat wél boeken waren die ik voor thuis wilde. Dat waren namelijk boeken die onze leraars met veel verve voorlazen op vrijdagmiddag, als er op het uurrooster “Vertellen” stond.

Intussen zijn we aanbeland in het jaar 1991. Het jaar waarin het eerste deel van “De Griezelbus” verschijnt. Ik heb dat boek nooit gelezen toen ik er de leeftijd voor had. Toen las ik namelijk een keer of drie achter elkaar “Het duvelsjong en andere weerwolfverhalen” van Ton van Reen. Een man op wiens naam ik toen wél al lette, hoewel het mij ook toen nog altijd alleen maar over het verhaal zelf ging, en niet zozeer over de auteur ervan. Maar ik moest natuurlijk wel weten waar ik het boek in de bib kon vinden, en dus moest ik zijn naam onthouden.

Tot ik Bart Moeyaert op een foto in de bib zag. Ik ben dan een jaar of dertien. Toen veranderde alles, en ging ik defintitief overstag voor lezen. Alles wat los en vastzat. Als Bart Moeyaert destijds niet met een fotootje in de bib had gehangen, was ik misschien een rekengriet geworden. Of een kruidenvrouw. Of zwerfster.

Nu ben ik wie ik ben: een letterenvrouw met hart en ziel.

Ik geloof dat ik een kanjer van een inleiding schreef. Een inleiding die mij bij “De Griezelbussen” van Paul van Loon moet brengen. Ik leer de boeken kennen via het nog maar pas aan het venster kijkende internet, op een of andere encylopedie. Allemaal in het kader van mijn studie, waarover u hier meer kunt lezen. Beste dames, heren, mensen die vinden dat recensenten altijd maar weer “het betere boek willen aanbrengen en dan maar meteen vinden dat al de rest niet hoort: u gaat mij dat nooit horen zeggen, dat kinderen Paul van Loon en consoorten niet mogen lezen”. Maar dat leest u dan hier weer.

Want ik meen dat oprecht: ik geniet echt van tijd tot tijd van het herlezen waar ik op mijn negentiende mee begon, omdat ik voor mijn studie toch wilde weten wie ik in mijn “rapport over griezelen in jeugdboeken” voor mij had. Ik geniet oprecht van “De Griezelbussen”. Alleen bekijk ik de boeken vanuit een iets ander standpunt: ik ben volwassen (maar dat was ik op mijn negentiende ook al, medunkt), en ik schrijf over boeken, en ik werk met hart en ziel voor de Kinder- en Jeugdjury Vlaanderen, waar ik het als mijn taak zie om kinderen en jongeren net die boeken aan te bieden waar ze anders nooit naar zouden grijpen.

De Griezelbus, dat is een raar geval. Elk jaar tijdens de kinderboekenweek, om met “De Griezelbus 1” in uw huiskamer te komen binnen denderen, komt schrijver P. Onnoval met zijn bus vol beschilderde skeletten, en zijn kameraad Beentjes aan het stuur, in scholen klassen oppikken voor een rit met de bus, die er ook vanbinnen lekker eng uitziet. En dan begint de reis met de Griezelbus: Onnoval leest verhalen bij voorwerpen die hij in de bus heeft uitgestald.

Maar waarover gaat het tiende verhaal dat de schrijver beloofde? Terwijl er maar negen voorwerpen op de tafel liggen?

Van Loon weet de spanning er goed in te houden, en de lijm tussen de verhalen in “De Griezelbus 1” werkt voortreffelijk. Omdat P. Onnoval zich echt als schrijver die een klas meeneemt, kan opwerpen. Hij weet echt bij elk voorwerp wat hij moet vertellen, alvorens hij het verhaal dat bij dat voorwerp hoort, begint voor te lezen. En wanneer het voor de leerlingen in de bus te spannend wordt, of wanneer zij het niet meer leuk vinden of het te eng beginnen te vinden, is er altijd de helpende leraar, die echter ook niet altijd goed weet hoe hij moet reageren. Getuige hiervan is het verhaal over “De Stoel”, waarin Meester Maurice mag plaatsnemen.

De personages zijn in “De Griezelbus 1” ook nog het best uitgewerkt, iets wat in de andere delen minder het geval is. Maar dan zijn het weer de griezelelementen die voortreffelijk de bovenhand nemen, zoals een radio die in de Griezelbus 2 zomaar een programma begint uit te zenden dat “De Griezelbus” heet, en waar de vier kinderen die in de bus zijn belandt, die op een autokerkhof staat, omdat het zo hard regent, naar MOETEN luisteren, of ze dat nu willen of niet. Een radioprogramma waar je naar moet blijven luisteren: Paul van Loon maakt hiermee weer dat ik aan zijn boek gekluisterd blijf, al vind ik de lijm die ik in deel 1 wel erg goed vond kleven, iets minder aanwezig, en komen de verhalen in dat radioprogramma iets te makkelijk. In de Griezelbus 2 zijn er geen voorwerpen, maar verhalen over vriendschappen die de dienst uitmaken. In deel 1 kon je echt nog samenhang merken, en kwam “De Griezelbus 1” iets dichterbij de leefwereld van kinderen uit de basisschool, en waren de leerlingen ook echter zijn. Met durvers die er niks van geloofden, en dapper willen zijn. Ze willen zich niet laten kennen door hun klasgenoten. In De Griezelbus 2 wordt van de vier kinderen in de bus, één karaktertrek uitvergroot, zoals André die voorzichtig verliefd wil worden op Anke, een durfalmeisje. André vraagt zich af of zij hem wel ziet zitten. Eddy C. is iemand die de rol van dappere jongen op zich neemt, en Hassan luistert naar muziek uit zijn hoofdtelefoon voor zolang dat kan.

Hetzelfde als het over de personages gaat, kan gezegd worden over de andere delen in de reeks.

De griezelelementen echter zijn ALTIJD voortreffelijk, ook als een verhaal mij (misschien heb ik ze al te vaak herlezen, dat zou kunnen) minder zegt. Het verhaal over het jongetje van wie de vader een vampier wordt, en zijn vrouw, de moeder van dat jongetje, natuurlijk niet kan achterlaten: NATUURLIJK komt een normaal mens dat in het echte leven niet tegen, maar dat is zonder Paul van Loon gerekend, die van Jakob, zoals het jongetje heet, een twijfelaartje maakt, die uiteindelijk weet dat hij eigenlijk niet zonder zijn ouders verder wil. En je kan er ook maar beter op letten dat je de juiste trein neemt naar je oma. Maar of oma in een normaal dorp woont, zonder weerwolven en duistere wezens? Dat mag je zelf uitzoeken.

De Griezelbus 4: Van Loon weet er een leraar in te laten gijzelen door zijn creatuur P. Onnoval, en dat is dan wel weer die voortreffelijke “lijm”. Want Onnoval heeft de leraar letterlijk in zijn macht, terwijl er op allerlei plaatsen dit keer, aan een klas kinderen, verhalen worden verteld over de plaatsen in kwestie.

En dan heb ik het nog niet gehad over De Griezelbussen 5, 6 en 7. Over deel 5 zou ik kunnen kort zijn: voor dit boek trok van Loon de kaart van het internet, en worden verhalen verspreid via de pc van zijn personages, in de vorm van een wormvirus.

Deel 6 is het boek van de film, die ik helaas nog altijd niet gezien heb. Deel 7 is voorlopig aan mij voorbijgegaan. Bij dit boek zaten sterretjes die lichtgaven en die je op je muur kon kleven.

In “De Griezelbus 0” komen we te weten waar het heerschap P. Onnoval vandaan komt, en hoe het komt dat hij geworden is wat hij is, en waarom dat zo is.

De band en de meiden / Bies van Ede

2011-12-31T13:49:00.000+01:00

Ti speelt gitaar in een bandje dat voorlopig nog geen naam heeft, en geen drummer. En zonder drummer kunnen ze eigenlijk niet optreden. Bovendien zet Martin, Ti’s muziekleraar, de lessen stop. Hij wil het namelijk met zijn band Gemini, helemaal maken in Japan. Nu zal Ti het optreden wel helemaal kunnen vergeten. En waarom spookt Aïda nog steeds rond in Ti’s hoofd?

Ti’s leven bestaat uit school, muziek en meiden. Meiden op school, Carly en haar vriendin Merrit, die met haar rode haar onmiddellijk indruk maakt op Ti. Thuis zijn er Lies en Sara, zijn twee oudere stiefzussen, en hun leven bestaat uit uitgaan en jongens. Van Ede schetst hen vlak, maar maakt geen dellen van hen. Pépé, de broer van Carly (Hoewel het omgekeerd moet: “Carly is mijn zus, ik ben ouder!”), gaat uit met Ti’s stiefzussen! Ook iets wat Ti liever niet ziet gebeuren. Want als het mis zou gaan tussen hen, zou Pépé misschien ook liever niets meer met de band te maken hebben, omdat Lies en Sara Ti’s zussen zijn! En dan zouden ze hun drummer alweer kwijt zijn.

Tussen alle muzikale perikelen door, waart Aïda door “De band en de meiden”. Heel langzaam kom je te weten waarom Ti aan het begin van het boek over haar gedroomd heeft, en waarom het niet kan dat zij op Ti’s klasgenoten van nu zou lijken. Dit gegeven geeft diepgang aan het verhaal, net als de body die van Ede zijn personages meegeeft. Ti zit er namelijk weleens mee in over waarom zijn moeder is weggegaan. Zou dat zijn schuld zijn? Een moeder gaat toch niet voor altijd weg omdat Ti, toen hij vijf was, in de fotostudio niet deed wat zijn moeder van hem wilde? Met zijn twijfels kan hij altijd bij zijn vader terecht.

Wat “De band en de meiden” tot een sterk verhaal maakt, is dat van Ede niemand zwart/wit portretteert, ook niet de moeder die als fotomodel werkt, en van wie Ti al die tijd weinig of niks meer heeft gehoord. Wanneer Ti haar opmerkt tijdens hun optreden, volgen er geen Amerikaanse filmtoestanden: moeder en zoon vliegen elkaar niet in de armen. Zijn vader is geen held die samenwoont met een boze stiefmoeder, en Ti heeft geen twee boze stiefzussen bij: er is hoogstens een beetje een generatiekloof tussen hen. Ti is 12, terwijl Lies 19 is en zich erg volwassen voelt. Ti’s vader werkt voor een reclamebureau en hij dreigt een belangrijke, zo niet zijn belangrijkste klant kwijt te raken. Ook dat zorgt voor de nodige twijfels.

“De band en de meiden” is in hoofdstukken opgedeeld volgens de opbouw van een liedje: een intro, enkele maten, (één, twee, drie), een break, een refrein, een solo en wat er nog in een lied voorkomt. “De band en de meiden” zit vol muziek, van ondermeer Anastacia en Coldplay.

“De band en de meiden” is een boek uit de Lifereeks van uitgeverij Holland, en kreeg een cover mee die bij het verhaal past. We zien iemand met een elektrische gitaar, met een paar groupies aan zijn voeten.

Bies van Ede schreef met “De band en de meiden” een luchtig verhaal waarin toch voldoende diepgang zit, die van het boek dat ietsje meer maakt.

De band en de meiden / Bies van Ede.- Haarlem : Holland, 2011.- 122p.- ISBN 978 90 2511 168 7

De mooiste zomer van mijn leven / Karen Dierickx

2011-12-27T16:31:00.003+01:00

Juni 1914. Rosalie werkt als kindermeisje bij Madame Lily en Meneer Jean-Paul. Op een dag wordt ze echter bij hen ontboden, en ze vreest dat ze niet langer meer voldoet als kindermeisje. Dit is echter totaal niet waarvoor Madame Lily haar laat roepen: wel om samen met haar en met Princesse, het “kind” waarvoor ze moet zorgen, zijnde de hond van mevrouw, drie maanden vakantie aan zee door te brengen. Rosalie is meteen enthousiast, ze is nog nooit aan zee geweest, en ze kent ze alleen van verhalen. Ze is er algauw van overtuigd dat ze de mooiste zomer van haar leven zal beleven. Maar België zindert, Wereldoorlog I staat op het punt uit te breken.

Wat volgt, is een warm zomers verhaal, met echte vakantiesfeer, hoewel Rosalie natuurlijk wel voor Princesse moet zorgen. Zij is een Afghaanse windhond, en Madame Lily wil dat zij elke dag geborsteld wordt, na haar wandeling. Rosalie ontdekt wat het is om verliefd te worden, maar kan dat helemaal niet plaatsen. Waar komen al die mieren in haar bloed vandaan, als ze Friedrich, een knappe Duitse jongeman, in de duinen voor het eerst ontmoet? Haar Tante heeft haar meermaals op het hart gedrukt dat ze maar best ver van de jongens kan blijven, ze zijn gevaarlijk.

Samen met Ernestine en Noëlla, een babbelziek meisje dat eveneens in de vakantievilla aan zee werkt Rosalie voor de mensen die in Villa Aurore hun vakantie doorbrengen. Behalve Madame Lily maken Meneer Victor, Madame Louise en Meneer Edgard, Rosalies vakantie compleet. Al komt vooral meneer Edgard slechts sporadisch in het boek voor. Maar als hij dan al in het boek voorkomt, dan wel meteen grondig, want meneer Edgard schildert Madame Lily…

Karen Dierickx schetst een levendig portret van een meisje dat instaat voor de zorg van een hond van rijke mensen in 1914, voor jongeren van nu. Echter zonder te vergeten dat haar ze haar verhaal bijna 100 jaar geleden situeert. Verliefd zijn doe je dus niet halsoverkop, en zoenen in het openbaar is onzedig. Ook je eigen lichaam zie je best niet bloot, tenzij je dat later gaat biechten in de kerk. Kindjes komen van een kindjesboot, is wat Rosalie altijd is voorgehouden. Hierom wordt ze door Noëlla ronduit uitgelachen: niet iedereen werd “dom” gehouden. Noëlla mag dan al een beetje een viswijf genoemd worden, dom en onwetend is zij zeker niet. Dierickx trekt alle registers open. Rosalie mag dan al totaal onwetend zijn, zelfs op het naïeve af, ze ontdekt haar lichaam wel, als ze merkt dat ze verliefd is op Friedrich. Tot ze hem met een meisje ziet, en het liefst nooit meer aan hem wil denken, en ze probeert hem zoveel mogelijk te ontlopen. Friedrich snapt er echter niets van: zijn Schwester heeft hulp nodig, en dus biedt hij haar die. Maar Rosalie weet helemaal niet wat Schwester wil zeggen. Dit ontlokt de lezer een gevoel van medeleven met het prille koppeltje, en je kunt niet anders dan het niet-begrijpen van de Duitse taal van Rosalie uit, vergeven: “Wat wil Schwester zeggen?” Al is het voor Rosalie niet zo vanzelfsprekend om dat aan Friedrich te vragen. Dierickx weet bovendien verduiveld goed te beschrijven hoe het is om als jong meisje verliefd te zijn.

Aan het eind van elk hoofdstuk creëert Dierickx een dreiging: als Rosalie het huis van Madame Lily en Meneer Jean-Paul verlaat, zal ze haar tante nooit meer terugzien, maar dat weet ze dan nog niet. Of er beweegt aan het eind van een hoofdstuk een deurknop, die de lezer dwingt tot verderlezen. Ook de dreiging van de Eerste Wereldoorlog, die steeds dichterbij komt, is altijd aanwezig.

Het geluk tussen Rosalie en Friedrich is van korte duur, als de oorlog daadwerkelijk uitbreekt, en Duitsland de oorlog verklaart aan België. Dan is het nog minder vanzelfsprekend dat Rosalie en Friedrich verder kunnen gaan, samen.

Ook Meneer Victor is niet te vertrouwen, zoals Rosalie maar al te gauw zal ontdekken. Het mag dan al een mooie jongen zijn, van wie Rosalie denkt dat hij de liefde van haar leven zou kunnen zijn: niets is wat het lijkt.

Karen Dierickx schreef met “De Mooiste zomer van mijn leven” een heel ander verhaal dan haar eerste boek “Een teken van leven”, dat zich afspeelde in Brazilië, en over kindslaven gaat. In die zin staat “Een teken van leven”misschien verder van de lezers af, en komt “De mooiste zomer van mijn leven”,ook al is Wereldoorlog I straks 100 jaar geleden, dichterbij de lezers, temeer omdat dit boek in België speelt, en Wereldoorlog I net in België ongemeen hard was. Al komen de gruwelen van deze oorlog nog niet aan bod in “De Mooiste zomer van mijn leven”. Het blijft gewoon een erg mooi, zeer levendig portret van een meisje dat met vallen en opstaan de liefde ontdekt, en weer moet loslaten. Jammer dat het boek nog een vervolg krijgt. Het boek eindigt letterlijk met“wordt vervolgd.” Ik hou niet van wachten, en ik wil maar wat graag weten hoe het Rosalie verder vergaat, nadat ze samen met Princesse het huis uitgaat. Alle andere leden van de familie vluchten halsoverkop naar Engeland. Rosalie beslist dat ze terug naar haar ouders wil.

Zelfs de cover van dit boek is zorgvuldig gekozen. Clavis-covers mogen dan al een beetje eenheidsworst zijn, met in grote kapitalen en witte balken, groot gedrukt de titel, met in schrijfschrift letters de naam van de auteur, de poppies, zoals te lezen in het gedicht “In Flanders Fields”, sieren niet toevallig de cover van dit boek.

De mooiste zomer van mijn leven / Karen Dierickx.-Hasselt: Clavis, 2011.- 148p.- ISBN 978 90 90448 1606 8

Besproken boeken: Z

2011-12-26T19:10:00.006+01:00

De boekendief / Markus Zusak

Besproken boeken: W

2011-12-26T19:08:00.008+01:00

De jongen in de jurk / David Walliams ; Quentin Blake
Mijn pen heeft zin / Riet Wille ; Anne Westerduin
Saar en de koe / Riet Wille ; Annemie Berebrouckx
Het verhaal van Tracy Beaker / Jacqueline Wilson
Meisje van Mars / Anna Woltz ; Vicky Janssen

Besproken boeken: V

2011-12-26T19:01:00.012+01:00

Anna Amanda de eerste / Leen Vandereyken De twaalfde man / Hilde Vandermeeren ; Marjolein Pottie
Het kistje van Cleo / Hilde Vandermeeren ; Harmen van Straaten
Elfenblauw / Johan Vandevelde
Jaspers vlinders / Johan Vandevelde
Ik blijf gewoon dromen van ... / Katrien Vandewoude
Pepijn en het lied van de Kwellings / Katie Velghe ; Jan Bosschaert
Airtime / Marc van Velzen
Een griezelmeisje / Edward van de Vendel ; Isabelle Vandenabeele
Eén miljoen vlinders / Edward van de Vendel ; Carll Cneut
Gloeiende voeten / Edward van de Vendel
Hagedissie het bijzonderwonder / Edward van de Vendel ; Sebastiaan Van Doninck
Ik denk dat het liefde was / Kathleen Vereecken
De helaasheid der dingen / Dimitri Verhulst
Jot / Klaas Verplancke
Reus / Klaas Verplancke
Klein verhaal van de nacht / Paul Verrept
Astrid Lindgren, een herinnering / Rita Verschuur
Kastanjes / Katrien Vervaele
Cheffie bijt door / Kaat Vrancken ; Martijn van der Linden

Verkiezingen 2009

Besproken boeken: U

2011-12-26T18:58:00.005+01:00

De buitensporige lotgevallen van Edgar Mint / Brady Udall
Wiebelkont / Marijke Umans en Riske Lemmens

Besproken boeken: T

2011-12-26T18:56:00.007+01:00

313 ; Misschien wisten zij alles / Toon Tellegen ; Mance Post
Brieven aan Doornroosje / Toon Tellegen

Besproken boeken: S

2011-12-26T18:51:00.004+01:00

Luk Saffloer
Mijn hart is een pinguïn / Chiharu Sakazaki ; bewerking Bart Moeyaert
Met je hoofd boven water / Gideon Samson
Zeemist / Mariëlle van Sauers ; Tineke Lemmens
Een klein geheim / Kate Saunders
Pluk redt de dieren / AMG Schmidt ; Fiep Westendorp
Kinderen van Amsterdam / Jan Paul Schutten ; Paul Teng
De winter van de Belgica / Willy Schuyesmans
Waar is juffrouw Adora? / Tanja Seegers
Lafcadio, de leeuw die terugschoot / Shel Silverstein
Geen bereik / Marian De Smet
Konijntjesbrood / André Sollie
Nooit gaat dit over / André Sollie
Eén-nul voor de autisten /Karlijn Stoffels
Sigi 1 / Jan Simoen ; Patrick Storms
Sigi 2 Jan Simoen ; Patrick Storms
Kwaad bloed / Marita De Sterck
Met huid en haar / Marita De Sterck
Het geniale dagboek van een superpuber / Harmen van Straaten
Engelenmoord / Wendy Stroobant
Wolf / Sophie Swerts Knudsen

Besproken boeken: R

2011-12-26T17:58:00.003+01:00

Mijn hondenjongen / Do Van Ranst
Morgen is hij weg / Do Van Ranst ; Harmen van Straaten
Ravenhaar / Do Van Ranst
Showbizzkiss / Do Van Ranst ; Maarten Van Hove
Verre vrienden en een vlek / Do Van Ranst
Lobbes / Magda Ria Rapoye ; Leen Van Durme
Het duvelsjong en andere weerwolfverhalen / Ton van Reen
Terug naar Hamelen / Bill Richardson ; Mark Janssen
De zomer van de snoek / Jutta Richter
Jonkvrouw / Jean-Claude Van Rijckeghem, Pat Van Beirs
Opgejaagd / Lydia Rood
Ik blijf in bed / Cees Rutgers ; Irene Goede

Besproken boeken: P

2011-12-26T17:51:00.003+01:00

De wonderlijke lotgevallen van Olle en Lena / Maria Parr
Met gebalde vuisten / Joseph PearceKleine Sofie en Lange Wapper / Els Pelgrom ; Thé Tjong-Khing
De Zoölogie, het gebrul van een stad / Johan Petit ; Tom Clement
De leerlingsmurf / Peyo
Peter en de wolf / Sergej Prokofjev
Chocolade en limoen / Lieve Pultau ; Ellen Cornelis

Besproken boeken: O

2011-12-26T17:43:00.005+01:00

De kleine Odessa / Peter Van Olmen / Nicole De Cock
Madame Sarah / An van 't Oosten
Drie boeken over vleermuizen / Kenneth Oppel

Besproken boeken: N

2011-12-26T17:34:00.006+01:00

Los / Tom Naegels
Over zee / Marleen Nelen
Kid Kat en het geheim van de Ratrace / Dirk Neyens
De 5e boog : Als vrienden voor elkaar door het vuur gaan / Dirk Nielandt
15 / Per Nilsson
Het lied van de raaf / Per Nilsson
Ik ben geen racist / Per Nilsson
Robbe en de Himbamaan / Wouter Ninclaus ; Hanne Ninclaus
Trouwen met Tanja / Bart Van Nuffelen en Klaas Verplancke

Besproken boeken: M

2011-12-26T17:33:00.004+01:00

Kiekeboe 83: Lang zullen ze leven / Merho
Kiekeboe 106: Vrolijke, vrolijke vrienden / Merho
Kiekeboe 30 jaar: Vier vampierverhalen / Merho
Mijnheertje Kokhals heeft een vriendje / Bart Meuleman ; Paul Verrept
Sebastiaan Tok en het kasteel van Lamooste / Linda Van Mieghem ; Helen van Vliet
En toen kwam Linde / Brigitte Minne ; Carll Cneut
De schilder, de duif en de dingen / Paul De Moor ; Roger Raveel
Mijn tweede huid / Erwin Mortier
Broere / Bart Moeyaert
De baas van alles / Bart Moeyaert ; Katrien Matthys
Luna van de boom / Bart Moeyaert; Gerda Dendooven
Mijn hart is een pinguïn / Chiharu Sakazaki ; bewerking Bart Moeyaert
Olek schoot een beer / Bart Moeyaert ; Wolf Erlbruch
De verboden vraag / Michael Morpurgo ; Michael Foreman

Besproken boeken: L

2011-12-26T17:30:00.002+01:00

Pinkeltje / Dick Laan
Egel Snuit / Patricia De Landtsheer ; Ann De Bode
Het verhaal van Bobbel... / Joke van Leeuwen
Kweenie / Joke van Leeuwen
Slopie / Joke van Leeuwen
Honkie en Ponkie / Jac Linders
De gebroeders Leeuwenhart / Astrid Lindgren ; Illon Wikland ; vert. Rita Verschuur
Eduard / Star Livingstone ; Molly Bang
Bij Uil Thuis / Arnold Lobel
Alle verhalen van Kikker en Pad / Arnold Lobel
De smaak van zijn stem / Piet De Loof

Besproken boeken: J

2011-12-26T17:20:00.003+01:00

Het vliegfeest / Harm de Jonge ; Noëlle Smit

Besproken boeken: K

2011-12-26T17:16:00.003+01:00

Exit / Tim Kestens
Droomtuin / Ingrid Kluvers
Dulle Griet / Geert De Kockere ; Carll Cneut
Igor, beer in nood / Rindert Kromhout
Meester Max in de dierentuin / Rindert Kromhout ; Sylvia Weve
Hoe Mieke Mom haar maffe moeder vindt / Guus Kuijer ; Mance Post
Het boek van alle dingen / Guus Kuijer ; P.P. Rauwerda
De wereld van Wolf en Lam / Ben Kuipers ; Ingrid Godon
Voor Paulien / Paul Kustermans
Robin en God / Sjoerd Kuyper ; Sandra Klaassen

Besproken boeken: H

2011-12-26T17:11:00.003+01:00

Niets meer te verliezen / Steven Hayward
Bezoek van Mister P. / Veronica Hazelhoff
De jas / Sylvia Vanden Heede ; Ingrid Godon
Mijn broer, de nieuwe en ik / Martha Heesen
De stoel van opa Dolk / Gil Vander Heyden ; Bianca Hugens
De prinses van de moestuin / Annemie & Margriet Heymans
Honden niet toegelaten / Roger Van Hoeck
Loedolf, het stokstaartje / Lieve Hoet ; Sabien Clément
Een kleine kans / Marjolijn Hof
Om 8 uur bij de Ark / Ulrich Hub ; Jörg Mühle

Besproken boeken: G

2011-12-26T17:08:00.003+01:00

Dissus / Simon van der Geest ; Jan Jutte
Geel gras / Simon van der Geest
Slapen en schooieren / Peter van Gestel ; Sylvia Weve
Het fantastische verhaal van Ferre en Frie / Siska Goeminne ; Jef Roels
Twee meisjes / Siska Goeminne ; Anne Westerduin

Besproken boeken: F

2011-12-26T17:05:00.000+01:00

Tobie Lolness op de vlucht / Timothée de Fombelle
De duivel draagt het licht / Karin Fossum
Gestrand / Karin Fossum
Abélard en Heloïse / Ed Franck
Zie ik je nog eens terug? / Ed Franck ; Carll Cneut

Besproken boeken: E

2011-12-26T16:53:00.005+01:00

De band en de meiden / Bies van Ede
Verdwijnkind / Bies van Ede
Jim / Judith Eiselin ; Monique Bauman
Weg / Bettie Elias ; Anne Westerduin
Vuurkraal / Noëlla Elpers
Ben ik dom? / Ludo Enckels
Een rugzak vol / Gerda Van Erkel
Huilen naar de maan / Gerda Van Erkel
De eend, de dood en de tulp / Wolf Erlbrüch

Het geniale dagboek van een superpuber / Harmen van Straaten

2011-12-26T16:10:00.003+01:00

Samen met zijn ouders en zijn oudere zus Caro, woont Kees op het platteland, terwijl hij een echt stadskind is. Een stadskind dat op zeven september naar de brugklas zal gaan. Dus zijn er wat dingen die hij geregeld wil zien: een busabonnement, bijvoorbeeld. Al zijn vrienden gaan namelijk met de bus naar school, dus kan hij niet achterblijven. Toch zien we Kees op de eerste schooldag in de plenzende regen naar school fietsen. Dat terwijl zijn grote liefde Teuntje, met wie hij al énendertig keer een vaste relatie heeft gehad, en zijn vriend Bas, hem vanachter de ramen van de bus glashard uitlachen. Ze dàchten er ook niet aan om met Kees mee te gaan fietsen!

Wat Kees een toch niet zo doorsneepuber maakt, is dat hij een dagboek bijhoudt, en dat is wat de lezer krijgt voorgeschoteld. “Het geniale dagboek van een superpuber” heeft ook de “looks” van een dagboek, inclusief pengekrabbel, een fotootje van Teuntje, en eentje van Ko, Kees’ teckel. Ook de binnenbladzijden hebben alles wat een dagboek tot een dagboek maakt: er staan fotootjes in, pengekrabbel, en pesterige tekeningetjes van klasgenoten met wie het niet zo goed klikt. We komen te weten dat Kees absoluut geen doetje is, en absoluut niet op zijn mond is gevallen. De leraars, maar vooral de directeur, alias “Het Bottenpaleis” ziet hem liever niet komen. Maar laat Kees nu net veels te vaak naar zijn zin bij het Bottenpaleis moeten komen uitleggen waarom hij Muizentandje en Potloodje vastkleeft aan hun stoelen met superattacklijm, om maar iets te noemen.

Kees is een jongen die vindt dat hij erg volwassen is voor zijn leeftijd, en laat dat niet na te vertellen aan de lezers van zijn dagboek: zijn vader is totaal uit de tijd, draagt bruine sokken in sandalen, en heeft zijn mobiele telefoon aan zijn broeksriem hangen. Hij twittert erop los, en denkt zo dat hij hip kan zijn. Niet dus. Laten we zeggen dat Kees gewoon een geniale superpuber is, helemaal wat de titel van dit boek belooft. Wel eentje met een overdosis pech, soms, en iets te veel puistjes op zijn gezicht om goed te zijn, zo vindt hij. Zijn zus is een ongelofelijke klikspaan, en hij trapt steeds in haar geraffineerd opgezette valletjes, zonder dat hij het in eerste instantie doorheeft. Zo raakt hij opgesloten in de kelder, en kan zijn zus een mega-illegale boerenparty organiseren in de schuur. Want pa en ma zijn een weekendje weg. Zo gaan die dingen. Of hij raakt opgesloten op een wc tijdens de brugklasfuif op school.

Van Straaten creëert een schattige antiheld, en maakt gebruik van turbotaal : “De wowfactor”, “fashionisto” “Ik ben een fashonisto” zo vindt Kees, wat wil zeggen dat hij gewoon de mode volgt. Of hij is supervet, helemaal chill. “Supervet” is in Nederland wat in België “kei” zou zijn. Maar omdat het boek ook gewoon Nederlands hanteert, is dat turbootaaltje goed verteerbaar.

“Het geniale dagboek van een superpuber” is alles bij elkaar genomen een grappig boek, waarin Harmen Van Straaten zijn Kees een heel eigen stem meegaf, en je als lezer nooit het gevoel hebt dat een volwassen schrijver vond dat hij in de huid van een dertienjarige moest kruipen. Fijn wegleesvoer.

Het geniale dagboek van een superpuber / Harmen van Straaten.- Amsterdam : Pimento, 2011.- 126p.: ill.- ISBN 978 90 499 2410 2

Besproken boeken: D

2011-12-26T15:23:00.005+01:00

Het grote berenvoorleesboek / Henri Van Daele ; Klaas Verplancke
Heksje Paddenwratje / Henri Van Daele ; Klaas Verplancke
Glamp! of hoe Paddenwratje Kabouter opkikkerde / Henri Van Daele ; Klaas Verplancke
Reinaart de vos / Henri Van Daele ; Klaas Verplancke
De fanfare van Heuvelbos / Henri Van Daele ; Klaas Verplancke
We zouden samen naar Keulen gaan / Henri Van Daele
De Fantastische Meneer Vos / Roald Dahl ; Quentin Blake
De GVR / Roald Dahl ; Quentin Blake ; Vert. Huberte Vriesendorp
De reuzenkrokodil / Roald Dahl ; Quentin Blake
Iorg Idur / Roald Dahl ; Quentin Blake
Twee tieten in een envelop / Wim Daniëls
Poeroe / Patricia David ; Erika Cotteleer
Roodwaternacht : het natuurboek voor kinderen / De Dagen
De geheime gang / Daniëlle Dergent
Hebbeding: over hebben en zijn / Kristel Deweerdt ; Margot Dieleman
Satergeschater / Bavo Dhooge
Despereaux / Kate DiCamillo ; Philip Hopman ; vert. Martha Heesen
De wonderbaarlijke reis van Edward Tulane / Kate DiCamillo
Heksenrace / Guy Didelez ; Harmen van Straaten
De verdwenen ring van Sinterklaas / Kristien Dieltiens ; Erika Cotteleer
En de zee nam Eben mee / Kristien Dieltiens ; Karien Deroo
De mooiste zomer van mijn leven / Karen Dierickx
Een opa met gaatjes / Wally De Doncker ; Anne Westerduin
Ik wou dat ik een pop was / Wally De Doncker ; Harmen van Straaten
Tsjilp, zegt de vis / Wally De Doncker ; Veerle Derave
Sneeuwt het nog lang, opa? / Jaak Dreesen ; Annemie Heymans
Bang: jij net zoveel als ik / Ingrid Dullens

Besproken boeken: C

2011-12-26T15:17:00.004+01:00

Ontplof! / Katharina Van Cauteren
Zuster _ Jeanne @ Godmail . com / Herman Van Campenhout ; mmv Zuster Jeanne Devos
Koekoeroets / Gerda Van Cleemput ; Gijs Mertens
De stoerste jongen van de wereld / Eoin Colfer ; Tony Ross ; vert. Annelies Jorna
Een genie met dyslexie / Anja Cocquyt ; Maaike Devos
Paniek in de bib / Eoin Colfer ; Tony Ross ; vert. Annelies Jorna
Van Sofie en de poffertjes / Marianne Colijn ; Jaklien Moerman

Besproken boeken: B

2011-12-26T14:15:00.003+01:00

Kriepie en de matrollen / Walter Baele ; Claudia Verhelst
Boven is het stil / Gerbrand Bakker
De vogels van Heer Droogstempel / Marlies Bardeli ; Ingrid Godon
Juwelen van stras / Carli Biessels ; Martijn van der Linden
De droom van Vlerk Vos / Marc De Bel ; Mie Buur
De monsters van Frankenzwein / Marc De Bel ; Jan Bosschaert
Prinses Olil en de zwarte ruiter / M. De Bel, A. Van Reeth ; M. De Clercq
Het grote Sinterklaasboek / Inge Bergh, Inge Misschaert ; Jurgen Walschot
Een meisje van niks / Aster Berkhof
Dierenroof / Inge de Bie ; Wilbert van der Steen
De kapitein en ik: Dagboek van een zeerover / Koen Van Biesen
Alles gaat voorbij, maar niets gaat over / Daniël Billiet
Dit is mijn huis, zei het water / Bouke en Daniël Billiet ; Heide Boonen
De Penderwicks / Jeanne Birdsall
Jani Kekke en de blauwe dagdromer / Lisa Boersen ; Linda Groeneveld
Het ei van Eend /Jonas Boets ; Veerle Deraeve
Piep en de dief / Jonas Boets ; Leen Van Durme
Sam Smith en het duivelskruid / Jonas Boets Applaus zonder handen / Leo Bormans
Korte lontjes / Chris Bos, Nicole Jongman100 procent Lena / Stefan Boonen ; Greet Bosschaert
De Vindeling van Wammerswald / Stefan Boonen ; Tom Schoonooghe
Met opa in de sneeuw / Stefan Boonen ; Marja Meijer
Met opa in het donker / Stefan Boonen ; Marja Meijer
Met opa naar zee / Stefan Boonen ; Marja Meijer
Met opa op de fiets / Stefan Boonen ; Marja Meijer
Wow! Wat een wolf! / Stefan Boonen ; Frank Daenen
De jongen in de gestreepte pyjama / John Boyne
Catwalk / Dirk Bracke
De Halloweenbaby / Nico De Braeckeleer
Het ongelofelijke verhaal van Marie / Joris Vanden Brande ; Tom HautekietArend / Stefan Brijs
De Engelenmaker / Stefan BrijsDe buitenkant van Meneer Jules / Diane Broeckhoven
Het verkeerde keelgat / Diane Broeckhoven
Dwaalsporen / Jacques Brooijmans

Besproken boeken: A

2011-12-26T13:59:00.003+01:00

De passie van de puber / Frank Adam
De vuurvreter / David Almond
Als ik niet toevallig de waarheid gezegd had / Ingelin Angerborn
De dag dat ik een hond wilde zijn / Ingelin Angerborn

Showbizzkiss / Do van Ranst ; Maarten Van Hove

2011-12-22T19:15:00.003+01:00

Maarten is dertien als hij onverwacht (-aldus de achterflap-) de hoofdrol krijgt in de musical “Pinokkio”. Hij heeft een heerlijke tijd in de spotlights, maar drie jaar later wil Maarten toch liever niet meer aan die rol herinnerd worden.

Dat Do Van Ranst dit tiende Slashboek schreef, hoeft geen verrassing te zijn. Behalve een érg goed auteur, van boeken voor jonge mensen van pakweg 8 tot 88, is hij ook theatermens. Voor kinderen richtte hij samen met anderen de theatergroep” KinderkunstVEEG!” op, en voor jongeren “Overstekend Wild”. Wanneer je dit allemaal weet, weet je dat “Showbizzkiss” Van Ranst op het lijf geschreven is. “Zijn jongere” is Maarten Van Hove. Hij vertelde Do zijn verhaal, over hoe hij na drie jaar liever niet meer aan “Pinokkio” wil herinnerd worden.

Maarten geniet heel erg van alles wat er bij zo’n musical komt kijken, maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Want bij de audities moeten bijvoorbeeld altijd mensen afvallen, voor je uiteindelijk tot de definitieve cast komt. En hoe je ook tegen elkaar zegt dat je elkaar zult mailen, bellen, dat je contact zult houden, dat gebeurt niet.

Gelukkig kan hij met zijn twijfels en zijn vragen wel steeds terecht bij zijn ouders, en schetst Van Ranst een warme familie. Niet dat het boek aaneen hangt van de twijfels waarmee Maarten wel zal worstelen; “Showbizzkiss” is een warm boek met heel veel humor, en vervelende broers: Pieter, Maartens oudste broer, en Wannes. Papa en mama, en opa! Opa, aan wie Maarten alles te danken heeft, en dat beseft hij heel goed. Maar soms zou hij willen dat opa zich NIET zoveel zou bemoeien met zijn leven: zeker niet wanneer hij liever nooit meer toneelspeelt. Laten we zeggen dat opa een “nogal enthousiaste mens” is. Zijn broers zouden trouwens ook liever willen dat Maarten een beetje gewoon zou willen doen, en het lijkt alsof ze hem Pinokkio niet gunnen. Maar of dat zo is? Dat kunt u tussen de regels lezen.

In de klas gaat het echter minder goed. Zelfs door leerkrachten wordt met Maartens rol in “Pinokkio” gelachen, en zij laten niet na om steeds te zeggen dat Maarten er niet aan moet denken dat hij bij hen een voorkeursbehandeling zal krijgen omdat hij een ster is.

En ook de liefde ontbreekt niet in “Showbizzkiss”: Maarten leert Charlotte kennen bij de musical, en er groeit iets moois tussen hen. Maar ook hier blijft drie jaar later nog weinig van over… Dat is een erg krachtig gegeven: mensen veranderen, en drie jaar is een erg lange tijd. Zeker als je – na een lange periode bijna elke dag samen geweest te zijn – elkaar haast niet meer ziet als het musicalavontuur is afgelopen.

“Showbizzkiss” wordt in verschillende vertelstandpunten verteld. Cursief lees je wat Maarten maffe, leuke, en minder leuke dingen vindt aan het hele musicalgebeuren. Elementen uit Maartens leven NA de musical worden afgewisseld met elementen tijdens de musical. Meestal gebeurt dit wanneer Van Ranst de lezer meegeeft dat Maarten aan deze of gene dag terugdenkt, en meteen zit je weer in het musicalgebeuren.

“Showbizzkiss” is weer een bewijs dat Do Van Ranst van heel veel markten thuis is, en met veel verschillende thema’s aan de slag kan, voor heel uiteenlopende leeftijden.

Showbizzkiss / Do Van Ranst, Maarten Van Hove (med).- Amsterdam : Querido, 2011.- (Slash).- ISBN 978 90 451 1238 1

Dissus / Simon van der Geest ; Jan Jutte

2011-12-20T21:58:00.001+01:00

Na een zwempartijtje waarin Dissus en zijn vrienden verzeild raakten in een gevecht met jongens die veel groter zijn dan zij, komen ze op de bus naar huis, terecht in een storm. Het liefst willen ze zo snel mogelijk uit de bus raken. Dat lukt, wanneer de storm is gaan liggen. Maar de bus vertrekt weer, en de jongens herkennen niets meer. Niet de surfplas, niet de frietkraam of de glasbak, niets. Hier past maar één conclusie: ze zijn zwaar verdwaald. Hoe komen ze nu weer thuis? Met de moed der wanhoop vatten ze hun tocht aan, naar huis. Maar dat is zonder allerlei vreemde creaturen gerekend. Een boer met maar één oog, bijvoorbeeld, die ze tegenkomen wanneer ze schuilen in zijn schuur. Een schuur met schapen in. De boer eet één van de vrienden van Dissus op, maar Niemand, zoals Dissus zich zo dapper noemt, heeft lef, vindt de boer, en dus houdt hij hem voor het laatst. Ondertussen zitten ze in zijn schuur opgesloten. En dan is er Kirke nog: het vreemde meisje dat doorheen het boek waart, en hulp biedt op haar eigen manier.
Allerlei vreemde creaturen en vervoersmiddelen later, komen de vrienden weer thuis, al is het dan zonder de vrolijke Jeffrey, Michael en Frits. Al lopen zij wel voor de rest van Dissus’ leven met hem mee.
In deel twee dat “Opgestaan is plaats-vergaan” heet, creëert van der Geest hoop, hoop op beterschap. Omdat Dissus zo lang is weggeweest, zijn zijn ouders hem vergeten. Een grote woeste hond, die ze Dissus noemen, heeft zijn plaats ingenomen. Gelukkig is er Dissus’ zus, die hem allesbehalve vergeten is, ook al zeggen haar ouders dat ze nooit een broer heeft gehad. Maar de hond denkt er niet aan om zijn plek weer aan kind-Dissus af te staan. En dan komt Kirke weer op de proppen, en ze maakt van kind-Dissus een vuilnisbakkenhondje. Dit hondje weet aan zijn zus duidelijk te maken dat hij haar broer is, en samen bedenken ze een plan om die grote boze hond in de surfplas te verdrinken.
“Dissus” is allerminst een vrolijk boek. Mensen worden opgegeten door eenogige boeren, in wie we een cycloop kunnen herkennen. Of ze worden weggeblazen om nooit meer terug te komen, of ze verdrinken omdat ze te lang moeten zwemmen, omdat ze nu eenmaal weer thuis willen komen.
“Dissus” is een erg vrije bewerking van het Odysseusverhaal. Je herkent een cycloop, en Kirke komt ook om de hoek loeren, maar verder creëert van der Geest een verhaal dat opgehangen is aan jongens die na het zwemmen verdwalen en in allerlei bizarre situaties terechtkomen. Situaties die ook wanneer ze eindelijk terug thuiskomen, aanhouden. Op rijm vertelt van der Geest over Dissus, maar laat je niet afschrikken. Na een tijdje merk je niet meer dat je een boek op rijm leest. Omdat je zo kunt opgaan in de taal van van der Geest, of meeleeft met wat de jongens moeten doormaken.
De illustraties van Jan Jutte laten niets aan het toeval over: een woeste hond is er eentje om bang voor te zijn. Jutte schetst de vervanger van kind-Dissus als ronduit een gevaarlijk monster: eentje dat er niet voor terug zal deinzen de indringer te verjagen. De mensen zijn stripachtige figuurtjes, die zo eigen zijn aan Juttes tekenstijl. Denk qua stijlvergelijkingen vooral aan de boeken over Bil en Wil, van Rindert Kromhout. Ook “Het Toverstokje” van Annie MG Schmidt bevat een soortgelijke stijl. Voor “Dissus” kiest Jutte voor overwegend oranje achtergronden waarop hij zijn personages neerzet. Zijn illustraties voor dit boek zijn een feest voor het oog, en maken van “Dissus” nog een rijker boek dan dat het al is. Ook als er geen illustraties in zouden staan. Van der Geest schreef een boek waarvan je moet bekomen. Omdat er zoveel te lezen is, zoveel te zien. Het kijken naar de illustraties schiet er soms zelfs bij in, en dat heeft alles te maken met de gelaagdheid van de tekst.
“Dissus” is geen hapklaar boek. Net daarom moet erover verteld worden, zodat heel veel mensen weten dat het er is. Lees, en geniet, kijk je ogen uit. Met “Dissus” bewijst van der Geest dat hij na zijn sterke debuut “Geel Gras” geen eendagsvlieg is. "Dissus" won in 2011 de Gouden Griffel!

Het fantastische verhaal van Ferre en Frie / Siska Goeminne ; Jef Roels

2011-12-18T20:54:00.000+01:00

Ferre is een kleine jongen van ongeveer negen. Op een ochtend is een wit paard voor het raam bij zijn moeder verschenen. Zijn moeder wilde het paard volgen en klom uit het raam. En toen viel ze. Ferre zag het allemaal gebeuren en verstopte zich in een kast, waar hij later door de politie werd gevonden. De politie bracht hem bij Frie, die helemaal niet wist wat ze met stinkende Ferre aan moet. Wil ze wel een drukke baby in haar stille leventje? Samen met Fredje, zijn knuffelrat, probeert Ferre zich een plekje te vinden bij oma Frie. Frie is een “rosse furie”, een “vieze vreemde” volgens Willem, een pestkop in Ferres klas. Maar er is ook Tuur, en meester Toon: volgens Frie mag je nooit iemand vertrouwen, alleen jezelf. Maar meester Toon en Tuur, die zijn te vertrouwen, weet Ferre. Waarom heeft Frie altijd dat trieste over zich? En waarom heeft Ferre ook die donkere buien?

Een prachtboek. Groen is de lievelingskleur van Ferre: hij houdt van de zomer. Frie blijft liever binnen, en komt alleen buiten als het moet, en houdt daarom meer van de winter. Omdat Ferres lievelingskleur groen is, is het hele boekje dan maar groen, zonder dat het te fel opvalt: de omslag is groen, net als alle tekeningen, die een zweem groen bevatten. Elk hoofdstuk begint met een dik groen lettertype ook, maar dat is niet zo nodig voor het verhaal: eerder een fijn extraatje voor wie dit mocht opmerken.

Wat mij betreft is dit boek nog eens van een zeldzame kwaliteit jeugdliteratuur, en niet zomaar een jeugdboek met een goed verhaal in. Niets klinkt uitleggerig, je mag het verdriet van Ferre en Frie helemaal zelf ontdekken: beiden hebben dezelfde levenswandel: Ferre is zijn vader en moeder verloren, maar ook Frie heeft iets dergelijks meegemaakt. Af en toe vertelt ze Ferre er iets over, maar liever zwijgt ze erover. Hoewel Ferre groter wordt, en wil weten waarom hij bij Frie is, en waar zijn moeder naartoe is, en zijn vader; en waar zijn donkere buien vandaan komen. Tot Willem het er glashard over heeft: Frie loog over het witte paard dat zijn moeder kwam halen! Zijn moeder dronk, en “was alsmaar moe, zelfs te moe om voor Ferre te zorgen, ze wilde alleen nog maar drank.”

Waar Frie vandaan komt, is niet meteen duidelijk, maar dat hoeft niet zo voor het verhaal. Hoewel dat wel een fijn extraatje zou zijn: ze houdt ervan om “rösti” te bakken en praat soms vreemde woorden die Ferre niet verstaat: (ze klinken en zijn Duits. Ze zingt soms een liedje dat ze van haar vroegere thuis, uit haar land heeft meegenomen: achterin het boek staat dat ze het liedje heeft uit een gedicht van Rainer Maria Rilke. Een heel klein beetje zoekwerk levert op dat dit een Tsjechische dichter was. Het kan dus dat Frie een Tjechische vrouw is.) Het gedicht heet “Herbsttag”. Had het wel graag integraal achterin het boek gezien.

Dit boek is helemaal af: elk personage komt tot zijn recht, en heeft een eigen plekje. Alles draait om Ferre en Frie, en knuffelrat Fredje (Frie noemde hem zo: - hij is al bij Ferre toen hij bij zijn moeder thuis uit de kast werd bevrijdt – Fr van Frie en E van Ferre – Het is aandoenlijk, bijna, om te zien hoe Goeminne erin slaagt om zelfs een knuffelbeest een rol te geven. Ferre praat weleens met Fredje, en hij praat altijd terug. Toen Fredje op een dag, toen Ferre zes was, zoekraakte, toen Ferre en Frie naar een bureau moesten waarbij werd beslist of Ferre bij Frie mocht blijven, misschien: dit is niet duidelijk, dit staat niet expleciet in de tekst, zoals niets in dit boek, maar je kunt wel alles opmaken – ging Frie terug om hem voor Ferre terug te vinden.) Meester Toon is in de klas voor Ferre ook een steun en toeverlaat voor Ferre: hij begrijpt hem ook, en laat ook andere kinderen in de klas in hun waarde. Tuur is Ferres beste vriend, en dat merk je: beide jongens begrijpen elkaar zonder woorden.

De titel zou op een sprookje kunnen wijzen, maar is het geenszins, en eigenlijk is het ook niet “fantastisch”, hoewel. De titel slaat op het verhaal dat Ferre in de klas vertelt over hem en Frie. Maar je merkt ook op dat het niet waar is. Toch niet helemaal. Want Frie is niet ideaal. Maar wie is dat wel? Niemand. Meester Toon weet trouwens heel goed dat niet iedereen zomaar wil vertellen, of zijn of haar geheim wil vertellen: daarom laat hij zijn klas hun geheimen toevertrouwen aan papier. En tekenen is het liefste wat Ferre doet. Hij tekent Fredje, voor Frie. Een boek over stukken van mensen.

Het boek doet ook een heel klein beetje denken aan “Ciske de Rat”, het kleine jongetje zonder vader, maar waarin de leraar (gespeeld door Herman van Veen) ook een zorgende rol heeft.

Het fantastische verhaal van Ferre en Frie / Siska Goeminne ; Jef Roels.- Wielsbeke : De Eenhoorn, 2009.- 109p.: ill.- ISBN 978 90 5838 555 0

HERFSTDAG

Heer: het is tijd. De zomer was zeer groots.

Leg op de zonnewijzers thans uw schaduw,

en stel de velden aan de winden bloot.

Beveel de laatste vruchten rijp te zijn;

verleen hun nog twee zuidelijker dagen,

stuw hen naar de voleinding, Heer, en jaag

de laatste zoetheid in de zware wijn.

Wie nu geen huis heeft, bouwt het ook niet meer.

Wie nu alleen is, zal het nog lang blijven,

zal waken, lezen, lange brieven schrijven,

in lanen rusteloos dwalen, telkens weer,

als op de wind de blaren zullen drijven.

Rainer Maria Rilke (vertaling Anton Korteweg

in: De Revisor III/5 , 1976 )

HERBSTTAG

Herr, es ist Zeit. Der Sommer war sehr groß.

Leg deinen Schatten auf die Sonnenuhren,

und auf den Fluren laß die Winde los.

Befiehl den letzten Früchten voll zu sein;

gib ihnen noch zwei südlichere Tage

dränge sie zur Vollendung hin und jage

die letzte Süße in den schweren Wein.

Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr.

Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben,

wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben

und wird in den Alleen hin und her

unruhig wandern, wenn die Blätter treiben.

(1902, uit: Das Buch der Bilder)(Wikipedia)

Met opa in het donker / Stefan Boonen ; Marja Meijer

2011-12-18T14:22:00.000+01:00

Opa’s kleinkinderen komen allemaal samen logeren, op de grote zolder bij oma en opa thuis. De bijbehorende prent van Marja Meijer laat alvast de sfeer zien die bij een logeerpartijtje past, we zien zeven kinderen die allemaal hun spulletjes, van luchtbedden tot sport- en rugtassen op de zolder zetten, of kinderen die blij zijn dat ze in een stapelbed mogen slapen. De zolder is buitengewoon knap vormgegeven. Maar opa kijkt wat mij betreft toch wat sip.

Bij een logeerpartijtje hoort natuurlijk ook iets te doen te zijn! De kinderen willen erg graag verstoppertje spelen, en wel in het donker. Ze mogen toch niet meer buitenspelen omdat het te laat is en omdat het stormt. Boonen trekt hiervoor de kaart van het sprookje van de zeven geitjes, waarbij opa de wolf wordt, en de kinderen de zeven geitjes. Erg origineel is deze vondst niet, maar in het kader van dit laatste opa-boek vond ik het wel passend. Eén kind verstopt zich zelfs in de staande klok. Wanneer opa alle kinderen heeft gevonden (en ze worden niet opgegeten), willen de kinderen dat opa zich gaat verstoppen. Maar of dat zo’n dapper idee is? Nu zijn de kinderen namelijk alleen in het huis, want oma is die avond op stap. Toch gaan ze dapper op zoek naar opa. Maar het is zo donker, en de regen rammelt tegen de ramen. Dat regen rammelt is vergezocht. Je kunt in een voorleesverhaal net zo goed gewoon van “kletteren” gebruikmaken, maar dat bekt minder leuk. Bovendien zijn er in huis toch wel allerlei enge geluiden te horen. En of het licht na een tijd niet gewoon terug aan kan? Anders is het toch te donker… Tenslotte vinden ze opa, die in slaap gevallen is in een kast.

Dit gegeven neemt de spanning van het vreemde huis even weg, en alles wordt weer gewoon. De kinderen moeten gaan slapen, en daarbij hoort het tandenpoetsenritueel, en natuurlijk ook het verhaaltje. Maar van slapen komt niet veel terecht. Eenmaal met z’n allen op zolder, slaat de angst weer toe. De wind die waait, en de regen die maar blijft tikken tegen het raam. Sommige kinderen zijn er daardoor van overtuigd dat er een wolf op het dak zit. Dit gegeven is zeer herkenbaar in de fantasiewereld van jonge kinderen.

Gelukkig is opa er nog. Maar of hij in zijn eigen bed kan gaan slapen is maar de vraag. Omdat de kinderen toch bang bleven, zijn ze in opa’s bed in slaap gevallen, echter zonder dat opa hier iets van weet. “stilletjes, opa”, is de repliek van Gitte. We vinden opa op de laatste bladzijde terug op de bank in de woonkamer, waar oma net terug is van haar avondje weg. Waarom ligt opa nu op de bank te slapen? Je ziet het haar gewoon denken. Maar met de geitjes is alles goed. Alleen de wolf is een beetje moe.

Onder het motto: “de laatste zijn vaak de beste” sluit “Met opa in het donker” de opa-reeks van Stefan Boonen met verve af. Voldoende spankracht, uiterst verzorgde prenten, een voltreffer.

Met opa in het donker / Stefan Boonen ; Marja Meijer.- Hasselt : Clavis, 2011.- Prentenboek.- ISBN 978 90 448 1588 7

Met opa in de sneeuw / Stefan Boonen ; Marja Meijer

2011-12-17T18:40:00.001+01:00

Terwijl het hier op dit moment nog eigenlijk in de verste verte niet wil gaan sneeuwen, vinden we opa en zijn kleinkinderen terug bij opa en oma thuis, en daar sneeuwt het wel volop. Binnen is het gezellig warm, maar de kinderen willen naar buiten, in de sneeuw gaan spelen! Welk kind zou dat niet willen? Wel moeten ze laarzen aan hun voeten, en sjaals aan en mutsen op. Kortom, ze moeten zich klaarmaken voor alles wat je in de sneeuw kunt doen: sleetje rijden, of een sneeuwpop maken, en sneeuwballen gooien! En wat ook leuk is? Met de slee van de helling glijden, en vallen in de sneeuw! Want als je in de sneeuw valt, doe je je geen pijn. Alle kleinkinderen willen dat maar al te graag proberen. En dat gaat goed. Maar ook opa wil dit proberen. Maar of het bij hem ook zo goed gaat? Gelukkig zijn er zijn kleinkinderen, die hem zoveel mogelijk helpen…

“Met opa in de sneeuw” is het derde boek over opa en zijn kleinkinderen. Weer een gezellig voorleesverhaal, met prenten in kleur van Marja Meijer. De humor bij deze boekjes zit ‘m vooral in het feit dat Stefan Boonen van opa een lief, nogal klunzig iemand maakt, en dat het dan zijn kleinkinderen zijn die het initiatief nemen, en dat is maar goed ook. Elk boekje eindigt ook altijd ongeveer hetzelfde: opa is een beetje moe… En je zou voor minder!
Met opa in de sneeuw / Stefan Boonen ; Marja Meijer.- Hasselt : Clavis, 2010.- Prentenboek.- ISBN 978 90 448 1147 6

Met opa naar zee / Stefan Boonen ; Marja Meijer

2011-12-14T20:15:00.001+01:00

Opa trekt er met zijn kleinkinderen op uit naar zee. Ze hebben, rugzakjes en petjes, een luchtkrokodil, emmertjes en schepjes, kortom: ze zijn met z’n allen klaar voor een dagje zee. Daar gaan ze naartoe met de trein, waarop het zeer druk is. Opa neemt meteen de leiding: vandaag is hij generaal, en de kinderen zijn zijn soldaten.
Aangekomen op het strand, doet opa wat hij beloofd heeft, en hij trakteert met ijs. Hij heeft de kinderen op het hart gedrukt om zeker de plek waar ze op het strand zitten, niet te verlaten, zodat hij hen makkelijk kan terugvinden. Maar zal opa de weg naar hun plekje zélf wel kunnen terugvinden, liefst mét ijsjes? Bijbehorend zien we op een dubbele pagina een strandtafereel.

“Met opa naar zee” is een totaalpakketje. De prenten in kleur van Marja Meijer bieden dit keer wel meer dan wat enkel de tekst vertelt. We zien bij het vertrek dat oma bijvoorbeeld nog snel een kleinkind helpt om zijn rugzakje aan te trekken, en de was hangt aan de lijn.

De prenten stralen een en al vrolijkheid uit, en zo hoort het ook bij een dagje aan zee!

“Met opa naar zee” is iets avontuurlijker dan “Opa op de fiets”. Dat heeft te maken met opa die niet zo makkelijk de weg terugvindt, en met smeltende ijsjes. Wat mij betreft nemen de kinderen in “Met opa naar zee” meer het voortouw dan dat ze dat doen in “Met opa op de fiets". Boonen heeft hen hier iets meer body meegegeven.

Met opa naar zee / Stefan Boonen ; Marja Meijer.- Hasselt : Clavis, 2010.- Prentenboek.- ISBN 90 448 0823 0

Met opa op de fiets / Stefan Boonen ; Marja Meijer

2011-12-12T20:03:00.001+01:00

Opa trekt er met zijn kleindochter Isa op uit, met de fiets. Maar of ze lang met hun tweetjes zullen fietsen is maar de vraag. Algauw vraagt Gitte of ze ook mee mag. En Emma verveelt zich, zij wil ook mee. Bram komt er ook bij, en dan is er Pieter nog. Zal dit wel goed gaan?

“Met opa op de fiets” is een vrolijk, heel gewoon verhaal over een opa en zijn kleinkinderen. Opa is iemand die veel voor zijn kleinkinderen overheeft, en dat maakt mee de warmte van dit boekje uit. Ook al is er geen plaats voor iedereen op opa’s fiets, Pieter mag in opa’s nek, maar hij moet zich vasthouden aan zijn oren. Makkelijk zat. Ook al vond opa al op het bruggetje dat hij net een bus is.

Marja Meijer tekent de buitenwereld waar opa en zijn kleinkinderen doorheen fietsen. Dat doet ze in prenten vol kleur, met dieren die dieren blijven, kijken we maar naar de koeien in de wei. Zij worden niet vermenselijkt. De wolken in de lucht, waarin je soms een vliegtuig of een huis kunt herkennen met een beetje fantasie, fnuiken je fantasie net wél, en dat is jammer. De tekst vertelt dat opa naar een wolk wijst, waarop Isa zegt dat het net een boom is. Meijer schetst een wolkenlucht, waarvan ze dan maar van de wolken een vliegtuig maakt, of zelfs een t-shirt. Terwijl de wolken die je soms in de lucht ziet, echt niet zo levensecht de vorm van een t-shirt hebben. De illustraties stralen warmte uit, en maken het verhaal compleet, hoewel ze niet veel meer vertellen dan wat de tekst al doet.

Met opa op de fiets / Stefan Boonen ; Marja Meijer.- Hasselt : Clavis, 2010.- prentenboek.- ISBN: 978 90 448 1187 2

Konijntjesbrood / André Sollie

2011-12-04T13:06:00.001+01:00

De koningin wil graag een konijntje, haar buik staat al bol van verlangen. Maar de koning? Hij wil een eekhoorn! Zullen de koning en de koningin hier samen uit kunnen komen? “ Konijntjesbrood” is een boek over verlangen. Over moeten nemen wat zich aandient, over dingen die je niet in de hand hebt, hoe graag je dat ook zou willen.

Vòòr de titelpagina zien we twee foto’s: van eekhoorntjesbrood, waarvan we kunnen lezen dat het een eetbare paddenstoel is (…) die alleen in het wild voorkomt. Maar of konijntjesbrood een bestaande paddenstoel is? Een paddenstoel met twee konijnenoren bovenop zijn hoed? Dat laat ik in het midden.

Ook de voorplat van “Konijntjesbrood” is uiterst verzorgd vormgegeven. Op een grijs/zwarte achtergrond biedt een zwarte ovalen vorm plaats aan de maker van dit boek, en de titel. De zon, een klok waarvan de lezer gauw genoeg de betekenis zal ontdekken als hij of zij “Konijntjesbrood” openslaat, en de maan: daaronder een witte vrouw met een konijntje als uitloper van het hoofd, met tegenover haar een rode man met een eekhoorn als uitloper van zijn hoofd.

André Sollie verrast opnieuw. Na “De Zomerzot” en “Een raadsel voor Roosje”, boeken uit 2009 en 2007, bedoeld voor lezers vanaf 5 jaar en vanaf 10 jaar.

Met “Konijntjesbrood” merk je dat Sollie zich heeft uitgeleefd: “Konijntjesbrood” staat vol mooie zinnen, die als geheel een mooi, poëtisch boek vormen. Pentekeningen op de ene bladzijde, worden afgewisseld met geschilderde prenten in felle kleuren, waar je meteen de stijl van Sollie in herkent. De collages waar Sollie ook duchtig gebruik van maakt, zijn een feestje voor het oog, en je raakt er niet zo makkelijk op uitgekeken.

“De nacht gooide zijn donkerste deken over het land. En de maan stond hoog aan de hemel. Achter één raam van het koninklijk paleis bleven de kroonluchters branden… “ Hier begint het verhaal van een koninklijk stel dat zo graag een konijn, dan wel een eekhoorn wil. De prent aan de rechterkant gooit meteen alle registers open. Het is een bewolkte nacht, met sterren aan de hemel, en een blauw paleis, waar je het licht achter één raam kunt zien branden. De maan staat aan de hemel, en ze heeft een kindergezicht. Dat kindergezicht slaapt.

André Sollie leverde met “Konijntjesbrood” een niet zo makkelijk te behappen prentenboek af, maar laat het u niet tegenhouden om dit uiterst knappe pareltje te ontdekken!
Konijntjesbrood / André Sollie.- Amsterdam : Querido, 2011.- ISBN: 978 90 451 1204 6

Exit / Tim Kestens

2011-11-27T13:53:00.002+01:00

Bas (De Koning), Thijs (De Puistige Prins), Jelle (Mister IQ) en Finn (De Blonde Ridder): vier jongeren die in hun zestienjarige leventje steeds opzoek zijn naar fun. Die fun wordt ook wel bereikt met een jointje en xtc, waarna ze met z’n vieren weten dat ze in een zalige roes zullen belanden. Ze plannen dingen voor de fun waarnaar ze steeds opzoek zijn: er wordt een krantenwinkel overvallen, Sinterklaas moet eraan geloven, en omdat Finn zo van vuur houdt, en hij dat eigenlijk al jaren vergeten is, wordt zelfs brand gesticht op de heide. Nu komen ze zelfs in de krant, zonder dat de brandweer erachter hoeft te komen dat zij de heide in brand staken. Kicken! Maar hun laatste daad gaat te ver. Veel te ver. En dan valt het vriendengroepje uiteen, en worden de vier vrienden op hun verantwoordelijkheden gewezen.

Tim Kestens biedt zijn lezers met “Exit” een puzzeldoos aan. De namen van de vier vrienden worden slechts met mondjesmaat genoemd, er is vaker sprake van hun bijnamen, waardoor je als lezer constant alert moet blijven, en slechts heel geleidelijk bij de plot van het boek uitkomt. Het boek wordt verteld in wisselend vertelstandpunt, met hoofdstukken die titels dragen als “Vampiertanden”, of “Cool als een ijsbeertje”. De wisselende vertelstandpunten, worden bovenaan de bladzijden weergegeven met de naam van het personage dat aan het woord is. Tussen de hoofdstukken door lees je cursief wat er voorafging aan hun laatste daad, de daad die zoveel te ver ging.

Kestens zit op de huid van zijn personages, en slaagt er met verve in om hen met een grote geloofwaardigheid tot leven te brengen. Het is namelijk niet omdat je als auteur een stel zestienjarigen schetst, dat je dat niet met vuur kunt doen, of dat je hen ongeïnteresseerde pubers moet laten zijn. Het bewijs hiervan zien we in “Exit.” Deze jongeren komen op een ochtend aan op school, en het gonst er. “Leon is overleden”. En meteen merkt de lezer dat dat onze vier vrienden raakt, en dat zij vooral niets mogen zeggen. Tussendoor wordt er gewoon school gelopen, en krijgen we een inkijk in het gewone leven van de vier. Bas is een “prikkeldraadhomo”, en zeker geen knuffelig type waar de meisjes graag mee zouden pronken dat hij een vriend van hen is. Finn heeft een absoluut ongeïnteresseerde moeder, die wel steeds wil horen van haar zoon dat hij haar vraagt hoe haar dag was, maar die het niets interesseert dat Leon is overleden, en dat dit Finn raakt. Ze komt niet verder dan “Heb je hem goed gekend”? Als Finns antwoord “Nee” is, is dat voor haar minder erg, zo lijkt het wel. Soms haat hij zijn vader ook wel, maar meestal vindt hij hem wel een geschikte papa. Thijs’ moeder is daarentegen wel aanwezig, en is wel in staat om haar zoon eens lekker vast te pakken als hij dat nodig heeft. De ouders van Jelle zijn in het boek gewoon aanwezig, en het gezin woont langs het kanaal.

Door het boek in het gewone decor van een huiselijk leven en het schoolleven te zetten, heeft Kestens met “Exit” een voltreffer geschreven, die dichtbij jongeren blijft, maar ook volwassenen kan aanspreken. Kestens slaagde erin om de leefwereld van “zijn” jongeren weer te geven zonder moraliserende vinger. Ze experimenteren met drugs, en ze zijn vooral bezig om hun eigen hachje te redden, en toch kan Kestens hen een ziel meegeven, zodat de lezer ook intens kan meeleven met hen. Vereenzelvigen lukt niet meteen, en dat heeft dan weer te maken met het gegeven van de “puzzeldoos” die Kestens de lezer aanbiedt met “Exit”.

Exit / Tim Kestens.- Hasselt : Clavis, 2011.- 112p.- ISBN 978 90 448 1560 3

Meisje van Mars / Anna Woltz ; Vicky Janssen

2011-11-20T16:10:00.000+01:00

Meisje van Mars / Anna Woltz ; Vicky Janssen (Slashboek ; 11)

“Mannen komen van Mars, vrouwen komen van Venus. Tussen Mars en Venus ligt de Aarde, dus ik ben thuis, en jullie niet”.

Bang: jij net zoveel als ik / Ingrid Dullens

2011-11-14T21:02:00.001+01:00

Tijdens het laatste jaar aan de kunsthumaniora leert Anna Jazz kennen. Jazz is een vreemde eend in de bijt. Iemand die erin slaagt om iedereen voor haar kar te spannen. Maar Anna ziet vooral haar zachte kant, en ze denkt zelfs dat Jazz heel eenzaam is. Maar volgens haar vriendinnen en vriend Dieter is Jazz ronduit gevaarlijk. Wie heeft gelijk? En zal Anna kunnen bewijzen dat Jazz is wie ze denkt dat ze is? Algauw komt ook Anna erachter dat Jazz eerder gevaarlijk is. Ze liegt en bedriegt, en ze steelt. Ze heeft een broer, Chet, die algauw als een blok voor Anna schijnt te vallen. Maar Anna heeft Dieter. Chet slaagt erin om hem helemaal te doen vergeten. Al is dit niet helemaal wat Anna wil, en de spijbel- annex steeltochtjes met Jazz zou Anna liever ook niet doen. Maar Anna laat zich steeds beïnvloeden, en algauw draait haar hele wereldje rond Jazz en Chet. Komt dat ooit weer goed?Anna heeft enkele vriendinnen die wél zien hoe Jazz echt is, en proberen haar dat ook duidelijk te maken. En dan is er de inbraak bij Lize thuis. In deel 2 leren we dat zij een ongeluk had, waardoor ze nu rolstoelgebonden is. Maar hiervan is tijdens het hele eerste deel nooit sprake geweest, en daardoor lijkt het alsof het gegeven van het ongeluk zomaar in het boek werd gegooid. De achterflap meldt wel dat Jazz iets met Lizes ongeluk te maken heeft, maar ik had dat liever wat geduid gezien in het boek. Het boek belooft een spannend verhaal, want Anna is al de hele dag onrustig, en kregelig op Wouter, haar vriendje. Jazz komt na een jaar terug, voor de reünie. Maar ik kan eigenlijk nergens ontdekken waarom Anna zo bang is voor Jazz, ze doet anders dan haar klasgenoten, en zij vinden haar een rare vogel, die “gevaarlijk” is, terwijl het eigenlijk haar broer Chet is die in de gevangenis is moeten belanden na een drugsaffaire. Maar Chet loopt nog rond, terwijl Jazz op school eigenlijk alleen zwaar rebels is. Om iemand “gevaarlijk” te noemen, omdat ze erin slaagt om mensen die anders in het leven staan dan zij zelf, mensen die liever naar school zouden gaan dan voortdurend te spijbelen, rond haar vinger te winden, is nogal kort door de bocht. Dullens schetst éé- dimentionale personages, en haar Anna is het typevoorbeeld van een nog net niet totaal ongeïnteresseerde zestienjarige, die overhoop ligt met haar moeder, moet opgroeien zonder vader, en het vriendje van haar moeder ziet ze ook liever gaan dan komen. Ze kan haar moeder er wel nog net op wijzen dat Henry getrouwd is. Dullens laat Anna’s moeder wel toe om af en toe bezorgt over te komen, maar zij is liever met Henry bezig dan met de angsten om Jazz, waar haar dochter mee worstelt. Om van de angst af te komen, kan haar moeder nog vragen of ze misschien een psychiater nodig heeft. Dat het boek in twee delen is opgesplitst in het NU en ANDERHALF JAAR GELEDEN, maakt weinig goed. Ook de titel komt heel in het begin even aan bod “Omdat jij net zo bang bent als ik, liefje”. Dullens slaagt er totaal niet in om dat gegeven op een beklijvende manier te schetsen, en blijft hangen in een scenario dat in een boek werd uitgegeven. Ik had wel graag meer geweten over wie Chet is, over waarom hij in de gevangenis zou moeten zitten. Ik bleef op mijn honger zitten, 200 pagina’s lang. Dullens heeft geen boek geschreven. Ze schreef een knap scenario voor een ijzingwekkende thriller op televisie of in de bioscoop. Maar een verhaal in een boek moet op een andere manier.

Enkele willekeurige voorbeelden hiervan zijn: (een dialoog met Jazz): Ze trekt haar kap af en wrijft even door haar haren, duwt daarna te hard tegen de schouder van haar boer, die inmiddels is opgestaan om een sigaret aan te steken. “Wat kom je doen”? vraagt ze aan Anna. “Ik wou je vertellen van school”. Volledig het noorden kwijt, stotterend bijna. “Heeft Marc nog iets gezegd misschien?” Agressieve toon die Anna bang maakt. Voorbeeld één van iets dat zo lijkt weggeplukt uit een scenario op papier, waarmee aan de slag moet gegaan worden. (…) “Was de frituur open, vraagt Anna in plaats van een antwoord te geven. Nog vreemdere blik van Jazz dan daarnet. “Je ging toch frieten halen, zei je? Valt Chet meteen bij. “De frituur was dicht, is het dat wat je wou weten, Chet?” antwoord Jazz kil. Voordat Anna zich kan afvragen waarom de sfeer tussen hen ineens zo vreemd en ijzig is, staat Chet op en verdwijnt al rokend naar buiten.
Voorbeeld twee, willekeurig in het boek: “Zou kunnen. Achteloos gaat Anna op haar zij liggen. Waarom maak je me eigenlijk wakker?” “Omdat ik een paar dagen wegga.” Afwachtende blik naar Anna, maar de gevreesde reactie van haar dochter blijft uit. “Naar zee. “Met wie?” Anna springt fel op, dan toch. (…) Moeder stuurt een kushandje in haar richting en trekt de deur van de slaapkamer dicht. Anna hoort haar kittige voeten op de trap. De voordeur gaat open, een vrolijke mannenstem klinkt in de gang, de koffers worden opgepakt en de deur gaat weer dicht.
Voorbeeld drie: “De voordeur gaat met veel lawaai open. Prince blaft. Chet veert verschrikt overeind, klapt de laptop dicht en vliegt al vloekend naar de keuken. “Jazz!!!” Gegil in de gang. Een dikke vrouw met lang, grijs piekhaar stormt naar binnen.”

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Er is sprake van warme lach, blikken in bepaalde richtingen, allemaal dingen die een scenario ongetwijfeld ten goede komen om er een spannend iets op televisie of in de bioscoop mee uit te richten.

De achterflap van het boek meldt over Dullens dat ze artistiek en zakelijk leider is van Padarijs, een professioneel theaterhuis in Limburg, en dat ze gestudeerd heeft aan Studio Herman Teirlinck. Met “Bang” bewijst Dullens helaas dat je soms maar beter bij je leest kunt blijven, en dat een actrice, zangeres, zakelijk leider of wat dan ook bij theater, niet noodzakelijk een boek moet gaan schrijven. Waarschijnlijk is dit boek echter wel het typevoorbeeld van wat 15+’ers die misschien anders nooit een boek zouden lezen, nu wel zouden lezen. Maar daarom moet ik het nog geen goed boek vinden, om niet te zeggen dat ik een slecht gemaakt boek las, maar wel graag de filmversie wil zien.

Bang / Ingrid Dullens.- Antwerpen : Manteau, 2011.- 200p.- (Edge).- 978 90 223 2639 8

Catwalk / Dirk Bracke

2011-11-13T13:27:00.002+01:00

Wanneer je “Catwalk” zoekt, kun je er niet om heen. Het boek heeft een voorplat als een glossy-magazine, met zelfs dezelfde lay-out als de magazines hanteren. Jonge meiden zullen hier zeker door worden aangesproken. Op deze cover, met overwegend hardroze, zien we een meisje dat zo weggeplukt lijkt uit een dergelijk magazine.

Dirk Bracke doet het weer, of je er nu voor of tegen bent. In dit boek neemt hij de lezer mee in de wereld van glitter, glamour en mode.

Polly is zestien, en leeft samen met haar zus Emelie, haar moeder, en stiefvader Rob. Met Rob leeft ze op voet van oorlog, meldt de voorflap, en dat kan je gerust letterlijk nemen. Het boek begint ook met een lijstje met “verboden”. Geen spaghetti-bandjes dragen, geen chips voor televisie, want dat maakt teveel lawaai, en ga zo maar door.

Als Polly op een dag met haar vriendinnen Anna en Zita op de Wapper een terrasje wil doen, wordt ze aangesproken door een dame, die haar vraagt of ze niet geïnteresseerd is in een modellencarrière, iets wat Polly in eerste instantie niet wil doen, het lijkt haar niets. Om een bladzijde later aan haar zus te vertellen dat modellenwerk echt wel iets voor haar is. Ze komt voor een eerste fotoshoot bij amateurfotograaf Willem terecht, die van foto’s maken zijn hobby heeft gemaakt. Hij heeft af en toe rare voorstellen, vindt Polly, zoals naakt poseren, maar dat wil Polly niet. Het siert Bracke dat hij niet meteen all the way wil gaan, en Polly toch probeert enige body mee te geven, er iemand van te maken die toch voor zichzelf wil opkomen. Dat merk je doorheen het boek: Bracke heeft van geen van zijn personages sletjes gemaakt, of willozen, die alles zouden doen voor het geld. Polly wil ook later in het boek niet naakt, maar wanneer er geld aan te pas komt, en er gedreigd wordt om haar contract dan maar te verbreken, beseft ze, als ze verder wil gaan, ze wel zal moeten. Ook al loopt Polly nu halfnaakt te koop, ook voor haar familie, en ze is als de dood dat Rob erachterkomt, want mode, dat zou wel helemaal verboden zijn!
Bracke hanteert een grove pen, zoals we dat van hem gewend zijn. Maar als dit boek wel subtiel zou zijn, zou “Catwalk” gewoon van iemand anders moeten zijn, want de “grove borstel” is nu eenmaal het handelsmerk van Dirk Bracke. Dat kan jammer zijn, en ook ik had meermaals zin om hoofdschuddend te bedenken dat het allemaal wel wat minder kon. Bracke is zeer expliciet in zijn boeken, alles wordt uitgelegd en is ongenuanceerd. Een jong meisje wil aan mode doen? Dan trekt Bracke gewoon alle registers open, en krijg je de gevaren van Facebook door je strot, krijg je te lezen waarom Polly en Rob op voet van oorlog leven, de mannen in het modewereldje fladderen van het ene grietje naar het andere, waarbij de achterblijvende griet achterblijft met massa’s verdriet, zonder nuance.

Bracke stoort mij een beetje. Het kan zijn (daar maakt Bracke een erezaak van) dat hij met mensen over wie hij een verhaal wil schrijven, en hun subwereldjes, gaat praten, de verhalen die hij daaromheen dat schrijft, zouden subtieler mogen. Ik heb een en al sensatie gelezen, met behalve een beetje body voor de personages, vooral vlakke figuren, en bijeengeraapte elementen, zoals wie de stalker is van Polly, want jawel, dankzij het openstellen van haar Facebookprofiel (haar adres en mobiel telefoonnummer staan daar op, en ze zet daar ook regelmatig foto’s van zichzelf op, gemaakt tijdens fotoshoots) heeft ze al heel gauw een stalker. En gore berichtjes van waarschijnlijk vieze oude mannen.
De Jambers in jeugdboekenland!

Catwalk / Dirk Bracke.- Leuven : Davidsfonds/Infodok, 2011.- 150p.- ISBN 978 90 5908 394 3

Engelenmoord / Wendy Stroobant

2011-11-01T20:04:00.005+01:00

België, 1880. De zestienjarige Louise woont met haar kleine broertje Emile, haar vader en de huishoudster Miet in een huis naast een oude gevangenis. Haar vader is directeur van deze gevangenis. Louise wordt voorbereidt op een leven als huisvrouw, in dienst van haar man, onder het alziend oog van zuster Aleydis. Maar dat is niet wat de avontuurlijke Louise wil: zij wil fotografe worden. Ze krijgt de kans om in de gevangenis een paar portretten te gaan maken, maar moet dit doen zonder dat haar vader dit weet, want hij wil zijn dochter het liefst zover mogelijk van de gevangenis vandaan houden. Vraag is uiteraard hoe dat kan, als je er als tiener naast woont, en je in een naaikamertje, waar je uiteraard niet naar binnen mag, en waar tralies voor de venster zitten, toch naar de gevangenen kunt kijken. Waar je hen dan met een kap over hun hoofd kunt zien wandelen op de binnenplaats. Ook de tuin van de directeur wordt door een van de gevangenen onderhouden.

Op het bal van de burgemeester, een invloedrijk man met twee kinderen, Filip en Elisabeth, leert Louise zijn zoon kennen. Elisabeth zit bij haar in de klas. Filip is advocaat, en overtuigd dat je aan de vorm van het gelaat van iemand kunt zien of hij misdadiger is. Louise raakt in de ban van zijn theorieën, maar zal gauw genoeg merken dat Filip helemaal niet is wie hij laat uitschijnen dat hij is… Waarom heeft hij trouwens in zijn kamer in huis een kast met schedels, gipsen afdrukken?
Stroobant grijpt je meteen, zonder omwegen naar de keel, en houdt je aandacht vast tot aan de laatste bladzijde. Ze begint haar verhaal op een plek die afgezet is met touwen, en waar een gevecht tussen twee jongens zal beginnen. Een gevecht op leven en zeker de dood van een van de omstaanders, die in een kring rond de misdadigers staan, want misdadigers zijn ze, dat merkt de lezer snel genoeg. Eentje van gisteren net twintig geworden, en straks misschien dood. Wanneer de jongens niet willen beginnen te vechten is er het niet mis te verstane dreigement: “vecht of ik laat dat kind (de zus van een van de jongens in de vechtcirkel) doodschieten.”

“Engelenmoord” is een onweerstaanbaar spannend verhaal, dat goed geschreven en een sterke compositie heeft. Alle elementen in dit boek vertrekken vanuit de startscène. Later in de gevangenis leren we dat het Andrei is, die verteerd van spijt in de gevangenis, naast het huis van de directeur, zijn dagen moet slijten, in de wetenschap dat een van de mannen in de cirkel zijn zusje heeft doodgeschoten. Hij zint op wraak. Iemand met een rode baard zie je niet zo vaak, hij zal hem weten te vinden. Wanneer de dochter van de gevangenisdirecteur, die roodharig is, hem en nog twee anderen (een moordenaar en een dief), ze worden verder in het boek allemaal “boeven” genoemd) komt fotograferen, en haar vader hier weet achter te komen, gaan de poppen aan het dansen.
Stroobant vergeet ook niet dat ze haar boek situeerde in 1880. Dus geen loeiende sirenes van politieauto’s, wel koetsen die getrokken worden door paarden, en gaslampen, en porseleinen po’s. Louises broertje Emile is ziekelijk, en wordt kalm gehouden met chloraal, waarvan hij tijden achter elkaar kan slapen. Dan eens denkt hij dat hij een vogel is, om later te denken dat hij een engel is. En omdat Louise te avontuurlijk is, wordt ook zij opgenomen in het ziekenhuis, om haar onvruchtbaar te laten maken, zo blijkt. Maar dat is zonder haar wilskracht gerekend en ze kan ontsnappen.
Rangen en standen zijn ook een belangrijk gegeven in “Engelenmoord”: Louise is als dochter minder waard dan Elisabeth, die de dochter van de burgemeester is. Zij mag in de klas altijd bij het vuur zitten. En Valerya? Zij is de dochter van een gravin, en ze is haar broer en zusje Olga verloren. Tijdens een séance bij de gravin thuis, verschijnt haar dode zusje Olga aan hen. Vanaf dan komt Olga regelmatig rondspoken bij Louise. Maar wie moet er gered worden?
Erg knap boek, met een ijzingwekkend knap in elkaar gestoken plot, en waarvan de eindjes altijd netjes bij elkaar komen.
Engelenmoord/ Wendy Stroobant.- Leuven : Davidsfonds Infodok, 2011.- 176p.- ISBN 978 90 5908 407 0

Vuurkraal / Noëlla Elpers

2011-10-23T13:23:00.003+02:00

Na “Dolores” schreef Noëlla Elpers met “Vuurkraal” een vuistdik vervolg op dit boek. Beide boeken zijn perfect afzonderlijk te lezen. “Vuurkraal” is opgedeeld in 4 grote delen, die elk nog opgedeeld zijn in hoofdstukken, wat de leesbaarheid vergemakkelijkt, en met een dik boek als dit is het geen overbodige luxe.

Omdat “Vuurkraal” het vervolg is op het alom bejubelde “Dolores” begon ik met niet al te veel zin aan dit boek, maar omdat ik “Dolores” niet gelezen heb, verraste “Vuurkraal” me aangenaam. Elpers schetst haar personages uitvoerig, zonder te vergeten om ruimte te laten voor interpretatie van de lezer. Moorse kamermeisjes hebben dichtopeenstaande ogen op lang zwart haar, en zijn niet blank, maar daar moet de lezer het mee doen, en mag hij zelf verder invullen hoe de personages eruitzien.

Het boek begint in 1496, om te eindigen in 1501, met een cursief gedrukt stukje tekst over hoe het Hertogin Johanna verder is vergaan.

Het boek begint bij het hoofdstuk dat “Meryem” heet. Zij is een van de kamermeisjes van Doña Johanna, die aan het begin van het verhaal op het punt staat om met Filips, de hertog van Bourgondië te huwen. Daarvoor vertrekken zij uit Castilië, naar het Belgische Lier, om er te trouwen in de Gummaruskerk.
Tijdens de overtocht, verdrinkt Dolores, de nar van Doña Johanna, en haar vriendin Meryem is ontroostbaar. De lezer krijgt op zeer subtiele wijze een inkijk in het verdriet om Dolores, die doorheen het hele boek zal waren als een engelbewaarder over vooral Meryem, die een hoofdrol in het boek heeft.

Elpers hanteert verder doorheen het boek een zeer subtiele pen. Op deze manier is het boek nooit “bloedstollend spannend”, ook niet wanneer er “geritsel in de struiken te horen is”, als de speellieden die we leren kennen is het tweede deel van het boek, hun woonwagenkamp opslaan in een donker bos, en ze overvallen worden door twee ongure figuren. De speellieden leren hen een lesje en dat is dat.
Door deze subtiele schrijfstijl, krijgt de lezer een ongemeen boeiend portret over speellieden, die aan de kost moeten komen door op markten en pleinen overal te lande hun kunstjes vertonen. Zo ook Meryem, het Moorse kamermeisje, dat zich aansluit bij de speellieden nadat ze besloot te vluchten omdat een zwangere jonge vrouw aan het hof, werkend als kamermeisje, niet hoort, en Meryem vastbesloten is om te vluchten.

Elpers vertelt haar verhaal in omgekeerde volgorde. De lezer maakt kennis met Meryem, nadat de overtocht begonnen is uit Castilië, en Dolores voor haar ogen verdrinkt. (waarom wordt zij niet geholpen, en staat men er maar op te kijken? Om het verhaal een andere wending te laten nemen, om te laten zien dat het boek geen tweede “Dolores” is?). De speellieden, waarvan we nog niet weten wie ze zijn, komen opdagen in het laatste stuk van deel één. Deel twee begint wanneer de speellieden aan de kerk staan te wachten om Meryem mee te smokkelen in een wasmand.

Ook de speellieden hebben hun verdriet: Jocinda, een gitane of zigeneurin, is haar moeder, die waarzegster was, kwijtgeraakt, nadat Valentine overvallen is. Samen met haar vader, Yandar, en met Nero, de dwerg, trekken zij rond, en treden af en toe op in paleizen en kastelen. In een van deze kastelen komt Jacques van Vernon, die van zijn vader in een klooster zal moeten treden om monnik te worden en daar absoluut geen zin in heeft, het gezelschap vervoegen. Algauw zal blijken dat hij iets gaat voelen voor Jocinda. Beiden weten dat het eigenlijk niet kan: iemand van rijke komaf kan niet huwen met iemand van de speellieden. Toch laat Elpers de liefde overwinnen, zonder toeters of bellen, ze doet dit op zeer naturel wijze, als iets dat “zo moet zijn”, zelfs Jacques Vernon’s zus Mariotte, ziet dat in. Het sterke aan dit boek is dat het nooit belerend is, en dat het gewoon een boeiend verhaal aflevert, zonder dat daar sensatie bij komt kijken. De lezer krijgt een inkijk in oude middeleeuwse gebruiken, badhuizen ondermeer. Dat narren of dwergen liever niet gezien werden, wordt ook duidelijk. Nero is de nar van het gezelschap, grofgebekt, en ook zijn ouders waren hem liever kwijt dan rijk, want met hem konden ze niets aanvangen, omwille van zijn lengte.Elpers levert met “Vuurkraal” een boeiend boek af, dat zeker het lezen waard is.
Vuurkraal / Noëlla Elpers.- Houten : Van Goor, 2011.- 437p.- ISBN 978 90 475 1701 6

Wat zijn boeken die ik niet goed vind?

2011-10-09T13:41:00.002+02:00

Dat kunt u hier lezen:

Over liefde voor letters, maar ook over waarom sommige boeken echt niet goed zijn.

Korte lontjes / Chris Bos, Nicole Jongman

2011-09-17T18:26:00.001+02:00

“Korte lontjes” is intussen is alweer het negende Slashboek. Slashboeken worden geschreven door bekende auteurs, Nederlanders en Vlamingen tot nu toe. Zij tekenen het verhaal op van een bijzondere jongere. De Slashboeken hebben zich intussen een zeer herkenbaar plekje tussen de jeugdliteratuur veroverd. Ze worden qua uitzicht gekenmerkt door fluorescerende namen van de auteur en zijn of haar bijzondere jongere, op een wit balkje, met in grote zwarte letters op weer een kleurrijke achtergrond, de titel van het boek. Verder bevatten de covers van de boeken ook telkens een foto, die het geheel erg aantrekkelijk maakt voor jonge lezers vanaf een jaar of 13. “Korte Lontjes” vertelt het verhaal van Sabine. Sabine heeft ADHD en daardoor heeft ze nogal een chaotisch leven. Daarbij komt dat het ook altijd kan gebeuren dat haar vader ontploft. Hij is in 1994 als Nederlandse Blauwhelm uitgezonden naar Bosnië. Sabine weet niet zo goed hoe ze daarmee kan omgaan, maar gelukkig leert ze jongeren kennen die precies hetzelfde meemaakten als zij. Zij noemen zich de Anjerkinderen, en voor het eerst ziet Sabine dat ze niet de enige is met een explosieve ouder.
Sabine kan gelukkig wel flink wat energie kwijt in schermen. Daar is ze behoorlijk goed in, en de Olympische Spelen in Londen lonken. Maar dat is zonder de blessures gerekend, waarmee ze geregeld moet afrekenen.
Van het schermen gaat het naar de talloze vriendjes die Sabine heeft, naar haar beste vriend Mitch, naar verhuizen waar Sabine absoluut geen zin heeft. Hierdoor krijg je alleen maar korte stukjes uit Sabines leven, die ik soms wel iets grondiger had willen zien uitgewerkt. Dat hoeft daarom niet over heel persoonlijke stukken uit Sabines leven te gaan. Dat ze gedoe had met Koos, wordt omdat het enkel fragmentarisch is, niet iets supersensationeel, en dat vind ik puik. Bos zorgt ervoor, door Sabines leven in zulke fragmentarische stukjes weer te geven dat de lezer geen “big Brother” wordt, en dat siert niet alleen “Korte Lontjes”.

Sabines leven tijdens het schermen is dan weer net wél iets dat ik veel grondiger had willen zien, ook al moest Bos dan waarschijnlijk een heel ander boek schrijven. Een lezer die niets van schermen weet, kan er niet veel uit opmaken, en dat weet Sabine ook. De toeschouwer die nog nooit geschermd heeft snapt niet zoveel van de puntentelling. Verder zou ik ook wel graag weten wat een floret is, bijvoorbeeld, en waarom je al of niet met een sabel of een degen aan de slag zou willen. Of waarom Sabine behalve dat ze het net ballet vindt, graag met een floret werkt.

Chris Bos maakt van “Korte Lontjes” een nogal chaotisch boek, eigen aan zijn bijzondere jongere, zo lijkt het wel.

De hoofdstukken in dit boek zijn onontbeerlijk, nu ik daar zo over nadenk. Ze geven structuur wat de opbouw betreft en omwille van de uitwerking waarvoor Chris Bos kiest als het over Sabine gaat. Het boek begint wanneer Sabine veertien is, haar leeftijd staat cursief gedrukt, boven de vetgedrukte titel van het hoofdstuk. Het boek gaat tot achttien.
De stukken over Sabines vader, die zonder naam is in het boek, en aangeduid wordt als “hij”, zijn echter wel op een sterke, beklijvende manier uitgewerkt. Ze zijn ook langer uitgesponnen, waardoor deze delen wezenlijk deel uitmaken van het boek, en waardoor de lezer ook een inkijk heeft over waarom Sabines vader het zo moeilijk heeft. Deze stukken kregen de hoofdstuktitel “Bosnië”.
Voor wie het nog niet weet: Dit Slashboek is er, en verdient je aandacht!

Korte lontjes / Chris Bos, Nicole Jongman.- Amsterdam : Querido, 2011.- 184p.- (Slash ; 9).- ISBN 978 90 451 1185 8

Tijd voor een boekenfilmpje!

2011-08-23T20:30:00.001+02:00

Een parelachtig boekenfilmpje zelfs. Over het boek "Appelmoes" van Klaas Verplancke. Dat boek is nu ook in het Braziliaans verkrijgbaar! En reken maar dat zij dat willen tonen ook!
Enjoy!

over bewegende covers en kinderen die op de tram wachten...

2011-07-18T21:04:00.000+02:00

Echt, het levert een leuke cocktail op. Ik lees "Wolfling" van Di Toft, terwijl ik op de tram wacht. Een meisje ziet me lezen en zegt: "Dat is een 3D cover, en dat jongetje wordt ouder als je de cover beweegt! Ik heb de film al gezien!" aldus het kind. Maar euhm... Een leesmens wordt hier vrolijk van, ook als het wel eens dreigt te gaan stortregenen.

Ben jij een leesbeest tussen 4 en 16..?

2011-07-16T13:56:00.004+02:00

Het Kinder- en Jeugdjury Lied

Krijg jij ook de leeskriebels als je dit filmpje bekeken hebt?
Ben je razendbenieuwd hoe het lied klinkt als duizend juryleden het lied zingen tijdens een groot boekenfeest, aan het eind van een leesjaar?
Heb je zin om samen met andere mensen over tien gelezen boeken te praten, onder leiding van een enthousiaste volwassene?

Word dan lid van de Kinder- en Jeugdjury Vlaanderen!

Meer informatie vind je...

hier
hier
en hier.

De Vindeling van Wammerswald / Stefan Boonen ; Tom Schoonooghe

2011-07-09T16:28:00.001+02:00

Een mooie dag, in het fictieve dorpje Wammerswald. Plots is ze daar, zomaar aangespoeld op het strand in Wammerswald. Een meisje dat haar naam vergeten is, met alleen een rode koffer. De mensen in het dorp noemen haar dan maar “Vindeling”. Stilaan gaat ze zich thuis voelen op haar eigen plekje in Wammerswald aan het strand, in haar zelfgebouwde hutje, en haar wiebelwankeltoren van autobanden, die ze gebruikt om op te zitten. Maar wie IS dat meisje? En een kind alleen, dat kan eigenlijk niet, ze moet toch bij iemand wonen? Bij de bakker, die elf zonen heeft? Of bij Grote Jos in de garage?
Stefan Boonen is van vele markten thuis: hij schrijft boeken voor eerste lezers, avonturenverhalen over Elvis De Draak voor kinderen vanaf een jaar of acht, prentenboeken over dappere konijnen en wolven voor kinderen vanaf zes jaar, en een boek over zelfdoding vanaf twaalf kan ook.
Met “De Vindeling van Wammerswald” levert Boonen, samen met illustrator Tom Schoonooghe, nu zelfs een sprookje af, dat liefst door zoveel mogelijk mensen gelezen wordt. Dat komt omdat het gewoon een erg goed verhaal is, waar met liefde aan gewerkt is. Dit merk je onderandere aan de naamkeuze van de elf zonen van de bakker, die niet Pier of Pol heten, omdat het cool is om een bakker elf zonen te laten hebben die allemaal een naam moeten hebben, bijvoorbeeld.
Boonens elf zonen van de bakker, die gehuwd is met Rosa, hebben namen als Titus en Jozef, Zebbe, Finn, om er enkele te noemen. De rest van de namen mag u zelf gaan ontdekken. De personages zijn niet vlak, en goed uitgewerkt, met een jong lezerspubliek voor ogen. En toch kunnen ook volwassenen erg van dit boek genieten. Dat heeft te maken met het feit dat Boonen echt weet hoe hij een verhaal moet vertellen.
“De Vindeling van Wammerswald” is een fris en gezellig verhaal, dat zich ook laat voorlezen aan jongere kinderen. Zelf lezen kan al als je acht bent. Voorin het boek zit een lijst met alle personages die in Wammerswald wonen. Dat lijstje is fraai vormgegeven, net als de rest van het boek, door Peer De Maeyer. De hoofdstukken worden opgedeeld met cijfers én titels, die in grote krullerige letters in rood worden weergegeven. De cijfers baden in bloemetjes.

Schoonooghe's illustraties – gemaakt met onderandere kleurpotlood en verf - in kleur doen soms aan kindertekeningen denken. Maar dat neemt uiteraard niet weg dat Schoonooghes stijl erg herkenbaar is.
Helaas zit er een kanjer van een fout in het boek, en dat is erg jammer, ook als je als illustrator je lezers/kijkers zelf aan het denken wil zetten. Volgens Stefan Boonen is zijn Vindeling iemand met krullend haar, terwijl Schoonooghe van haar een meisje maakt met lang stijl haar, waarin geen krul te bekennen valt. Dat is erg jammer.

Misschien moet Boonen toch nog denken aan een vervolg op “De Vindeling van Wammerswald”. De verhaallijn rond Vindelings tante, die een uiterst slecht mens is, en gelukkig niet in Wammerswald woont, is wat mij betreft niet helemaal af. Dit boek begint met de Vindeling die aanspoelt, en langzaam komt de lezer wel iets over haar te weten, en Boonen houdt er de spanning goed in. Waarom woonde dat kind bij haar tante? Tussen de regels valt dit wel te lezen, maar er zit volgens mij nog stof genoeg rond “De Vindeling van Wammerswald” voor een – liefst even mooi – vervolg!

De Vindeling van Wammerswald / Stefan Boonen ; Tom Schoonooghe.- Antwerpen : Manteau, 2011.- 168p.: ill.- ISBN 978 90 223 2597 1

De smaak van zijn stem / Piet De Loof

2011-06-26T11:38:00.006+02:00

Een zomerdag. Andres' oudere broer ligt te zonnen onder de lindenboom in de tuin. Er vliegt een ekster over, die een meesje in zijn bek heeft. De ik-figuur van waaruit het verhaal verteld wordt, krijgt een naar gevoel. En zijn gevoel bedriegt hem niet. Andres is vertrokken met de fiets, naar een verjaardagsfeestje, maar zal niet meer terugkomen…

Met dat ik-personage, 12 jaar, is iets wonderlijks aan de hand: hij smaakt stemmen. Zijn mama smaakt naar melk. Soms zoet, maar sinds Andres er niet meer is, veel vaker waterachtig. De jongen kan van iedereen die hij tegenkomt, een smaak benoemen. Enkel de smaak van Andres’ stem kan hij niet benoemen: nat hooi? Maar waar hij elke stem zou kunnen eten of drinken: nat hooi kun je niet eten of drinken.

Dan staat oom Marcus plots voor de deur van het huis waar alles anders is sinds de dood van Andres. Waar mama vroeger erg lekker kon koken, waar de ik-figuur al van bij zijn geboorte lekkere etensgeuren wist te vinden, en daardoor gek is gebleven op lekker eten, en waar papa vroeger in de groentetuin werkte. Daar komen nu alleen nog voorverpakte maaltijden uit de supermarkt op tafel, en wordt de lege stoel van Andres opgevuld door zijn teddybeer, die net boven de tafelrand uitkomt. Oom Marcus neemt Andres broer mee naar zijn restaurant in Frankrijk, waar het verhaal een andere wending kan nemen, samen met Aravinda, zijn nichtje van 12. In Frankrijk ontdekt de jongen ook de smaak van Andres' stem…

De Loof levert na “De cello van mevrouw Rosas” en “De schoonheid van Clara” opnieuw een erg gevoelig verhaal af. Een verhaal over verlies, en hoe je daarmee om moet, of je dat nu wil of niet. Een verhaal waarin eten een belangrijk thema is.

Een persoonlijke noot, zo tussendoor: men zegt tegen iemand die iemand dierbaar verloren is, weleens dat hij of zij genoeg moet eten. Want het is net dat, bij een groot verlies, dat het eerst verloren gaat. Omdat alles dichtklapt. Misschien is dat net wat het boek van De Loof tot zo’n sterk staaltje literatuur maakt: een verhaal over gemis én over eten en smaken. Andres' broer lijkt in het restaurant, op het domein ergens in de Bourgogne in Frankrijk, los te komen, en durft eindelijk tegen Aravinda zeggen wat hij nog nooit tegen iemand heeft verteld: dat hij stemmen smaakt, en dat hij, nu Andres er niet meer is, het jammer vindt dat hij Andres smaak niet kan thuisbrengen. Dat is ook al zo sterk: het woord dood komt in dit boek niet voor.

Net als in “De schoonheid van Clara” en “De cello van mevrouw Rosas” speelt ook in “De smaak van zijn stem” klassieke muziek een rol. Aravinda die op een orgel in een kerkje een stuk speelt waarbij Andres broer opeens heel erg aan hem moet denken, vertrouwt hij haar toe. Dat stukje, vertelt Aravinda, was niet toevallig ‘Stèle pour un enfant défunt’ - Grafsteen voor een overleden kind. [Louis Vierne], die dit stuk ook componeerde voor een overleden kind, en na het spelen ervan, zelf overleed na een hartaanval, meldt “De smaak van zijn stem”.
“De smaak van zijn stem” is opgedeeld in korte hoofdstukken en speelt zich af in de zomer, om te eindigen in de volgende herfst.
Alle feiten en feitjes over eten, drinken en klassieke muziek zijn opzoekbaar en achterin het boek staat een recept voor rijstpap met de duurste specerij ter wereld. In De Loofs dankwoord staan vijf hotelscholen die zich door “De smaak van zijn stem” lieten inspireren, op vraag van auteur en uitgeverij, en al deze elementen maken dit boek mee tot een erg rijk boek, waarin muziek, gevoelens en smaken de hoofdrol spelen.

De smaak van zijn stem / Piet De Loof.- Sint-Niklaas : Abimo, 2010.- 140p.- ISBN: 978 90 593 2674 3

Ik schreef...

2011-06-13T17:55:00.002+02:00

... en voelde me op slag weer het kindje van toen.

En het houdt niet op voor Michael De Cock!

2011-06-09T18:20:00.002+02:00

Vandaag werden penselen en Zilveren Griffels uitgereikt voor boeken die in 2010 verschenen zijn. Michael De Cock heeft vandaag zomaar even TWEE Zilveren Griffels gekregen! Een voor zijn boek "Toen oma alsmaar kleiner werd" en een voor "Vliegen tot de hemel : het verhaal van de minotaurus". Hij maakt hierdoor ook twee keer kans op een Gouden Griffel, die in oktober wordt uitgereikt. Proficiat!
http://web.cpnb.nl/cpnb/index.vm?pagina=100

Leve de regionale televisie!!!

2011-06-08T19:45:00.001+02:00

Gisteren kwam ik tijdens het zappen terecht op onze regionale televisiezender, waar “Onder Cover” net begint. Als lettervreter kijk ik – helaas misschien – niet vanzelfsprekend naar de regionale televisie. Ik heb dan ook geen “vaste afspraak” met het boekenprogramma dat “Onder Cover” is, gepresenteerd door Michael De Cock, en soms vind ik dat eigenlijk jammer. Want ik loop wel te roepen en te tieren, én te zeuren dat de openbare omroep verzaakt om deftige boekenprogramma’s te maken, of een uitstekend programma als “Uit de kast”, ooit, na één seizoen al af te voeren, omdat het programma – euhm – tja – wat eigenlijk? Niet voldeed? Terwijl dat programma zelfs de meest “anti-lezer” aan zich wist te binden? Liet zien dat boeken niet altijd een verhaal moesten bevatten, maar dat mensen de kans gaf om ook dat éne kookboek uit een jeugd, of een vriendenboekje uit eenzelfde jeugd, te tonen.

Maar goed. “Onder Cover” dus. Laat Michael De Cock als presentator van dat programma, ook als schrijver al een en ander op zijn palmares hebben. Denken we aan “Odysseus of de lange weg naar huis”, om het eerste boek uit zijn reeks, die reeds drie boeken telt, te noemen. De reeks heet “Kleine Klassieken”, en ze zijn uitgegeven bij Davidsfonds /infodok. Alle boeken bevatten ook een cd met hoorspel van de boeken. Ook van deze cd’s is grondig werk gemaakt. Klap op de vuurpijl: de boeken zijn geïllustreerd door Gerda Dendooven. En nee, we zijn niet klaar, De Cock schreef ook al boeken voor jongere kinderen. De Cock is, alsof het niet ophoudt, ook artistiek leider bij ’t Arsenaal, het vroeger Mechels Miniatuur Theater.

Om u maar te zeggen dat Michael De Cock als presentator van “Onder Cover” helemaal op zijn plaats is om dit uitstekende programma te presenteren. Het programma duurt misschien, misschien zelfs korter, een kwartiertje. In dat kwartiertje gisteren waagde De Cock het niet om af te sluiten met jeugdboeken, zoals dat wél vaak in de boekenbijlagen van de krant zo is, op de laatste bladzijde een kerkhofje met aankondigingen met kinder- en jeugdliteratuur. Maar hierover is al genoeg geweend en gegild – maar men kan daar als jeugdboekminnende mens niet lang genoeg of hard genoeg om blíjven gillen. Zeg dat ik het gezegd heb. Nee nee: na de aankondiging, vanuit het Felix Pakhuis in Antwerpen, over wat er in zijn programma zou zitten, en wie zijn gast zou zijn, kwam Annie MG Schmidt zowaar als éérste aan de beurt, en kwam Gerda Dendooven, zeer begeesterd vertellen over wat Schmidt met haar gedaan had, en wat ze nog deed. Dit naar aanleiding van “100 X Annie”. In 2011 is het namelijk 100 jaar geleden dat deze Grande Dame, die een late schrijversroeping had - ze was al dertig toen ze debuteerde - geboren werd.

Na een item van vijf minuten, het leek langer – en in dit geval is dat “het duurt lang!” alleen maar als positief op te vatten - kwam Michael Vandebril, de coördinator van Antwerpen Boekenstad, vertellen wat het Felix Poetry Festival 2011 te bieden had. Na dit item kregen we enkele korte flitsen rond boeken, die eerder als aankondiging kunnen gezien worden, en mocht Bart Moeyaert met zijn dagboek de uitzending afsluiten. Ziet u nu dat een boekenprogramma niet duf, niet saai hoeft te zijn, en dat je daar ook jeugdboeken in kunt aanbrengen? Ik wel. Maar ik wist dat natuurlijk ook al.

Mooie woorden voor Kathleen Vereecken...

2011-05-29T18:27:00.001+02:00

U kunt ze hier lezen...

Jeugdliterair weekend 14-16 oktober 2011

2011-05-13T20:11:00.001+02:00

Welke boekenminnende mens wil dit nu niet? Een weekend vol boeken, een weekend vol boekenmensen? Ik alvast wel! U ook? Bekijk dit linkje dan even.

Geen bereik / Marian De Smet

2011-05-08T15:19:00.000+02:00

David en zijn beste vriend Leo trekken samen voor de laatste keer voor ze hogere studies zullen aanvatten, naar een camping in de Franse Alpen. Waar Leo ervan houdt om lange bergtochten te maken, kijkt David liever naar de meisjes op de camping. En dus trekt Leo er in zijn eentje op uit, hij wil de top halen, zo zegt hij. Maar Leo komt niet meer terug…

Nanou woont met haar moeder helemaal afgezonderd van de buitenwereld, op de berg in een houten huis, zonder elektriciteit, en zonder stromend water. Het minste wat je van hen kunt zeggen, is dat ze wereldvreemd zijn. Nanou kreeg het er van haar moeder haast ingeramd: mensen zijn gevaarlijk. Je gaat ze het best uit de weg. En net dan ontdekt Nanou dat haar geheime plek in het bos is ingenomen door een jongen. Wat moet ze met hem?

Marian De Smet neemt de lezer mee met twee Belgische studenten uit Parijs, die samen op vakantie gaan. Het boek begint wanneer Leo vertelt hoe hij in de spelonk belandde, waarin een groot stuk van het verhaal zich afspeelt. Hoofdstukken zijn de dagen van de week, zodat de lezer mee kan volgen hoe lang David en later ook Leo’s ouders al op nieuws wachten, nieuws dat niet komt. Je voelt de ontreddering, en het hopeloze gevoel dat je toch niets kunt doen, het gevoel van overgeleverd te zijn aan reddingswerkers en persmuskieten, die alleen uit zijn op een mooi verhaal voor hun krant of televisiezender.

“Geen bereik” is nuchterder van toon dan “De woorden van zijn vingers”, waar de lezer vaak meer moeite had om niet emotioneel te worden bij het lezen. Maar de nuchtere toon in “Geen bereik” zorgt ook nu weer voor een grote dosis absolute geloofwaardigheid, en zetten het vreemde meisje dat Nanou is, op een knappe manier in de schijnwerpers.

De Smet laat haar personages geen onmogelijke dingen doen, dingen die niet bij de personages zouden passen. Want er is een reden waarom Nanou en haar moeder geworden zijn wie ze zijn, en De Smet zet dat zeer overtuigend en realistisch neer.

De vriendschap tussen Leo en David blijft tastbaar aanwezig, net als Davids onverzettelijkheid: Leo leeft, en hij zal terugkomen. Maar ook de angst dat het weleens zou kunnen mislopen, is tastbaar aanwezig, en af en toe kan Olive, een dertienjarig meisje dat haar zusje op dezelfde camping verloor, hem heel even de ellende van het wachten doen vergeten.

Het boek is geschreven in wisselend vertelperspectief, in hoofdstukken die behalve de dagen van de week, ook wie aan het woord is, weergeven. Handig trucje als u het mij vraagt, het boek laat zich hierdoor nog moeilijker wegleggen. Want hoe ziet David al wat hem overkomt? Hoe is het met Leo gesteld? En waarom doet Nanou hoe en wat ze doet? En wat is de rol van haar moeder hierin?

“Geen bereik” is een spannend boek dat de lezer niet makkelijk loslaat. De lezer die samen met David wacht op Leo: het is boeiend, maar wat de beide jongens meemaken, en vooral waarom dat gebeurt, is ronduit schrijnend. David die moet wachten op Leo, en niks weet, maar ook Leo wacht. Want Nanou beslist over zijn lot. Niets meer, niets minder, en Leo moet ondergaan.

Geen bereik / Marian De Smet.- Amsterdam : Moon, 2011.- 223p.- ISBN 978 90 488 0890 8

Een link die ik u niet wil onthouden...

2011-05-01T17:13:00.001+02:00

http://www.deredactie.be/permalink/1.1013509, over hoe belangrijk lezen in je vrije tijd is.

Bij het verdwijnen van de Gouden Uil Jeugdliteratuur in 2012 (3)

2011-04-17T19:35:00.001+02:00

"De Gouden Uil Jeugdliteratuur raakte ondergesneeuwd", aldus Geert Joris. "Wie herinnert zich de Gouden Uil Jeugdliteratuur vorig jaar nog?" En dus is de conclusie: "schaf hem dan maar meteen af?" Denkt Joris nu echt dat niemand zich herinnert dat Carll Cneut en Peter Verhelst met "Het geheim van de keel van de nachtegaal" hem wonnen? Ook al kwam die Uil nauwelijks in beeld? En oh, meneer Joris? Het jaar tevoren ging ik uit mijn dak toen "Linus" van Gaudesaboos, Versyp en Clement met de Uil gingen lopen. En "Mariken" van Peter van Gestel won de Uil in 1998. Heeft u bewijs genoeg? Natuurlijk zijn er nog mensen die zich de Gouden Uil Jeugdliteratuur de voorbije jaren herinneren! Omdat, meneer Joris, we wél geïnteresseerd zijn in kinder- en jeugdliteratuur. En omdat we wél kennis van zaken hebben. Omdat we onze slaap er wel eens voor durven laten, om de jeugdliteratuur op de kaart te blijven zetten.

Vraag blijft echt: WAAROM laat de nieuwe organisatie een kans van jewelste liggen om die "ondergesneeuwde" Gouden Uil Jeugdliteratuur gewoon weer op te nemen, en hem de plek terug te geven die hij verdient: Deel een uitzending als je ze maakt gewoon in twee: Mét dezelfde aandacht die er is voor de Grote Gouden Uil, graag mét groot bijhorend artikel in de krant.

Want jawel, meneer Joris, ik ergerde me groen met witte en rode spikkels, toen ik berichtgeving bij De Gouden Uil hoorde: lange stukken in de krant, en één miniscuul, ter grootte van één velletje toiletpapier, voor De Gouden Uil Jeugdliteratuur. Op de radio: "bladibla, over dit jeugdboek, bladibla". Terwijl de Grote Gouden Uil het mocht stellen met zelfs wat de auteur van het winnende boek de vorige dag had gegeten. Waarom mag iemand die NIET helemaal thuis is in Kinderliteratuur niet weten waarover bijvoorbeeld "Het geheim van de keel van de nachtegaal" gaat? Want dat werd gemakkelijkheidshalve vergeten, terwijl we van "Sprakeloos" wel mogen weten (en heel uitgebreid ook) dat het over de moeder van Tom Lanoye gaat.

Beste meneer Joris, Beste sponsors van De Gouden Boekenuil: proficiat, u laat een gigantische kans liggen: een kans om de Jeugdliteratuur de plek te gunnen die ze verdient. Mét een Gouden Uil als Grote Bekroning. U schaamt zich toch?

Bij het verdwijnen van de Gouden Uil Jeugdliteratuur in 2012 (2)

2011-04-15T19:07:00.003+02:00

Geert Joris van Boek.be, ergert zich aan mensen "zonder kennis van zaken" als het over het verdwijnen van de Gouden Uil Jeugdliteratuur gaat. Ik vat dit op als ten eerste een zware persoonlijke belediging, en ten tweede vind ik het wel erg grof gesteld van Joris, om mensen, jeugdauteurs en illustratoren in de eerste plaats, te verwijten "geen kennis van zaken te hebben." Pardon? En waaruit blijkt dat dan? Ten derde: volwassenen die kinderen met hart en ziel de liefde voor het boek willen bijbrengen, die daarvoor zelfs hun slaap laten om hen met leuke activiteiten rond boeken nét dat stapje verder te brengen dan de Geronimo Stilton / Twilight Hype, waarmee Boek.be zijn stelling bewezen ziet dat het "goed gaat met het kinderboek in Vlaanderen": moeten al deze enthousiastelingen er dan ook maar meteen mee stoppen? Daar wìl ik zelfs niet over dénken. Ik ben er verdorie fier op dat ik zo opga in het lezen van kinder- jeugd, en prentenboeken, dat ze mijn blik op de wereld verruimen, en dat ik mijn liefde voor het (kinder)boek kan delen met andere volwassen enthousiastelingen, én met kinderen.

Ter staving van dit stukje

Bij het verdwijnen van de Gouden Uil Jeugdliteratuur in 2012 (1)

2011-04-14T19:17:00.001+02:00

Ik plan een artikel omdat ik een boze volwassen kinderboeken lezer ben. Een artikel dat mijn ergernis over het verdwijnen van de Gouden Uil Jeugdliteratuur zal moeten weergeven, samen met de dingen die mij al jaren ergeren als het over Kinderboeken aankomt. Ook u kunt hiermee helpen. U vindt op dit blog twee enquêtes, waarop u uw stem kunt uitbrengen. Dit mag anoniem. Maar u kunt hieronder ook zelf reageren waarom u een of meerdere antwoorden gaf, zodat ik wat u zei misschien kan meenemen in mijn artikel. Alvast bedankt voor uw medewerking.

Davidsfonds / Infodok goes Stilton

2011-04-10T19:26:00.001+02:00

Kid Kat is een Geheim Agent bij de Gee Dee (Geheime Dienst) in Noensia, een dierenland. Bevolkt door vliegen, katten en honden. De vlieg Honda werkt trouwens ook voor de Geheime Dienst, net als Buldog, die de baas is van de GD. Verder maken muizen, die de klokken bij oom O moeten doen werken, en Albert Mol de dienst uit in dit zoveelste Geronimo Stilton afkooksel. Want waar Geronimo Stilton een muis is die de hoofdrol heeft, is het hier Kid Kat die de honneurs moet waarnemen, zelfs de vorm van dit boek is dezelfde, alleen is het dus geen muis die zich aan de lezer voorstelt, maar een kat. Ook nu weer moet je als je al geluk hebt, (ja dus) in de credits kijken wie er schuilgaat achter het personage dat Kid Kat gestalte gaf. Dirk Neyens is de gelukkige, en de illustraties komen van Eric Bouwens.

Ook hier moet niet al te veel gelezen worden, maar des te meer trekt het boek de kaart van een aantrekkelijke vormgeving, met gekleurde groter gedrukte woorden, en twee bladzijden die uitgetrokken worden om een volgend hoofdstukje aan te kondigen. Hoofdstukjes worden keurig afgerond, waardoor het jonge volkje zeker geneigd zal zijn om verder te lezen, en prenten te kijken. Elk hoofdstuk begint met een paginagrote prent van Kid Kat, en op fel oranje bladzijden staat de hoofdstuknummering, en wat de lezer daarin mag verwachten. Voorin het boek staat alles nog eens netjes opgelijst in een inhoudstafel op commercieel geruit papier.

Kid Kat laat geen gelegenheid ongemoeid om af en toe aan te duiden dat er een verteller aan het woord is, die aan de lezer wil duidelijk maken dat hij het over katten heeft: (ik maakte me uit de voeten, euh, poten – p37)

De strijd tussen goed (de katten) en kwaad (de honden, geleid door ene Tony Teckeloni, een teckel) woedt hier volop. En dat onze Kid een beetje stuntelig is, dat kan er ook wel bij, zo creëert Neyens een antiheld, die ondanks alles wat hij meemaakt, toch zal winnen. Maar Teckeloni en zijn bende worden niet verslagen, er volgen dus zeker nog boeken over Kid Kat.

Het verhaal dan. Kid Kat moet infiltreren in de Ratrace, georganiseerd door Teckeloni, we zouden zijn bende het best kunnen vergelijken met de maffia, om uit te zoeken waar al de vis uit Noensia naartoe is, want die verdwijnt op raadselachtige wijze. En Buldog heeft zo’n donker vermoeden dat Teckeloni er wel eens bij betrokken zou kunnen zijn.

Kid vermomt zich als rat, maar valt bijna door de mand, omdat ie in plaats van “wow!” weleens “mow!” durft te gebruiken. En hoe komt het dat Kid Kat’s Vlooienbak (die rijdt op CC Mel brandstof)

Simpel verhaal dat het vooral moet hebben van de vormgeving, en de felgekleurde tekeningen, die eerder op televisie thuishoren in een tekenfilm, en zeker niet in een boek.

Zullen we het er maar op houden dat ook Davidsfonds dit soort boeken moet uitgeven, om daarna weer betere boeken van grotere kwaliteit te kunnen afleveren, en dat Kid Kat ongetwijfeld makkelijk verkoopt, omdat kinderen zeker de vormgeving van Geronimo Stilton, Thea Stilton en Joe Carrot (Baeckensbooks), en in iets mindere mate Bat Pat, uitgaves van uitgeverij Abimo herkennen? Elke kinderboekenuitgeverij heeft nu zijn afkooksel van deze muis, en het ergert me mateloos. Maar u doet maar.

Kid Kat en het geheim van de Ratrace / Kid Kat; Eric Bouwens.- Leuven : Davidsfons Infodok, 2010.- 137p.: ill.- ISBN 978 90 5908 379 0

Verdwijnkind / Bies van Ede

2011-04-09T15:11:00.002+02:00

Biko wordt twee dagen na zijn tweelingbroer Jaap geboren. Jaap is van bij zijn geboorte een schreeuwer eerste klas, Biko komt muisstil het leven in. Zo stil, dat zijn moeder er niets van merkt. En wat erger is: Biko is zo’n stil jongetje, dat iedereen, inclusief zijn moeder, hem gewoon vergeet, alsof hij er niet is. Alleen Jabba, een vluchteling die als poetsman in het ziekenhuis werkt waar Biko geboren is, ziet het jongetje wel. Hij spreekt Tswangi, een taal die op zingen lijkt. Jabba neemt de baby mee naar de garage waar hij illegaal woont, en zorgt voor hem als was Biko zijn eigen kind. Want, zo denkt Jabba: ook ik ben er eigenlijk niet.

Biko kan zich onzichtbaar maken, en dan slaat de schrik Jabba weleens om het hart. Maar ook dat went. Biko en Jabba hebben het goed, en maken het samen gezellig met hun leventje.

Wanneer Biko naar de kinderopvang gaat, maakt hij algauw kennis met Loekie. Loekie is even stil als Biko, maar waar liedjes volgens Biko ook mooi kunnen zijn, vindt Loekie alle geluiden alleen maar lawaai. Maar Biko kan het weten, dat liedjes ook mooi kunnen zijn ; Jabba zingt in het Tswangi voor hem. Bij Loekie thuis is namelijk alleen maar lawaai. Het is een geluk, trouwens, dat Loekie Biko ziet zitten spelen in de kinderopvang, want de kinderverzorgsters zijn hem algauw vergeten. Vergeten dat hij bestaat. Biko en Loekie worden algauw goede vrienden.

Bies van Ede kennen we van zijn griezelverhalen, maar verrast met het eerste boek over Biko en Loekie op zeer aangename wijze. Van Ede treedt in “Verdwijnkind” op als “verteller aan je bed”, en vertelt met veel inlevingsvermogen over Jabba, een door en door lief personage dat heel erg trots is op zijn gevonden zoon, maar hij is bang om het land te worden uitgezet. Zo slaagt van Ede erin om het thema van vluchtelingen ook in zijn boek te verweven, zonder dat het echt een thema wordt.

Ook waar Biko eigenlijk vandaan komt, komt de lezer op briljante wijze te weten. Losse eindjes zijn in dit boek niet te vinden. Alles en iedereen komt op een bepaald moment samen, en het geheel vormt een mooie cirkel.

Van Ede laat Biko zijn leven leiden: door en door rustig, en Loekie die hierdoor herademt omdat het bij haar thuis steeds een drukte is. Zo vormen zijn en Biko een mooi stel.

Hoewel Loekie heel slim is, vinden haar ouders dat hun dochter niets kan Dit in tegenstelling tot de rest van de familie. Zijn maken muziek. Maar of ze echt zo goed zijn in wat ze doen? Haar moeder “kraakt zulke hoge noten dat de ruiten boven sneuvelen”, Loekies broer laat zijn gitaar meehuilen, want lachen deed de gitaar niet. Haar broer speelde om te huilen zo slecht. en Loekies vader drumt. Soms ook op Loekie.

Snuggere Loekie lijkt Roald Dahl’s Matilda wel, als je de rest van haar familie bekijkt. Want ook Dahl’s Matilda is als vierjarig ukje veel slimmer dan haar vader, moeder en negenjarige broer Michiel samen, en ook haar ouders zien dat niet zo.

Omdat Biko Biko is, die kan verdwijnen wanneer hij dat wil, zorgt dit voor gekke situaties, die voor iedereen, of bijna iedereen, goed aflopen. Behalve dan voor autodieven.

De bladspiegel en het formaat van “Verdwijnkind” is aangenaam, het lettertype is net groot genoeg, met voldoende witruimte tussen de regels. Hoofdstukken zijn opgedeeld met titels.

“Verdwijnkind”: een klein(ood)boekje met een groene cover, met in grote rood- en witte letters de titel, met een zwarte kinderschaduw erop, die in niets prijsgeeft waarover het boek zal gaan, en dat is goed zo. Blijf wat mij betreft ook maar van de achterflap af: Lees ze niet en laat je maar gewoon verrassen. Oudere lezers omwille van dubbele bodems en woordspelingen, en jongere kinderen kunnen zich dit verhaal - genesteld in kussens of knusse banken - rustig laten voorlezen. Doen. Nu. En voor wie meer wil: er komt meer. Nog in 2011: “Vergeetman”. Nu maar hopen dat van Ede kan blijven verrassen.

Verdwijnkind / Bies van Ede.- Pimento, 2010.- 128p.-(Biko en Loekie).- ISBN 978 90 499 2437 9

De 5e boog / Dirk Nielandt

2011-04-08T20:00:00.000+02:00

5 jongeren, zomervakantie, en elk een andere brief. En toch komen ze samen in een huis op Domein Bokrijk. Elke jongere heeft iets anders in zijn brief staan, dus wanneer ze met z’n vieren arriveren, hebben ze elk andere verwachtingen. Kato wil dolgraag musicals zingen, Tuur is een gamefanaat, Arne is Arne, en Babs houdt van avontuur. Cara, een exentrieke vrouw, die in een bakkershuisje op het domein woont, samen met Bakkestoe, haar buizerd, heeft hen naar het domein gelokt. Eens in de tweehonderd jaar, wordt Mordus, een moerasbewoner, die heel wat met het vuur opheeft, weer actief, en hij is dan in staat om alles rond zich te vernietigen. Met behulp van het boek, dat alleen de vijf uitverkorenen kunnen ontcijferen, omdat ze één ding gemeen hebben – hun geboortedatum – 5 mei – kunnen ze Mordus verslaan. Alleen … de vijfde kon door Bakkestoe nog niet gevonden worden… En welke rol speelt de smid van het domein?
Het boek begint heel klassiek: tijdens een zomervakantie zijn er jongerenkampen. Gepakt en gezakt komen Kato, Babs, Arne en Tuur in Bokrijk aan. Cara helpt hen algauw uit hun illusie: de brieven die de jongeren kregen over avonturenkampen, musicalstages of gamekamp waren nep, en ze zijn door haar gelokt. Omdat ze hulp nodig heeft.
Elk hoofdstuk vertelt verder waar het vorige hoofdstuk de spanning wist op te bouwen. Zo slaagt Nielandt er zeker in om zijn lezers geboeid te houden.
Vlotlezend boek, zonder al te populair taalgebruik om jongeren vast te houden. Hiervoor is het verhaal op zich krachtig genoeg, net als hoe Nielandt Cara als geheimzinnige “witte kracht” weet uit te werken. De strijd tegen goed en kwaad is me iets te expliciet, en de smid verwordt iets te snel tot algemene slechterik, en handlanger van Mordus. Hier was iets meer geheimzinnigheid op zijn plaats geweest. De smid zorgt er trouwens in zijn eentje voor dat het verhaal aan het eind gerekt wordt als een elastiek. Dat de jongeren maar niet lijken door te hebben dat de smid, die zichzelf omdat hij aanhanger van Mordus is, kan veranderen in een tuinman of een vlieg (de faunaten uit Harry Potter zijn hier niet ver weg, en het opsluiten van de smid/de vlieg, wanneer de jongeren met behulp van de vijfde jongen, Sam, die uiteindelijk toch is weten te ontsnappen aan de smid en Mordus, waar hij werd vastgehouden, komt letterlijk uit Harry Potters “De vuurbeker”.) – wordt ronduit lachwekkend, en zorgt ervoor dat het verhaal nodeloos wordt gerekt. Ik had de jongeren wel graag iets snuggerder gezien.
Behalve een vlotlezend avonturenverhaal – doorspekt met verliefde tieners en een paar magische elementen, , lijkt dit boek wel een reclamepamflet voor het Openluchtmuseum Bokrijk. Er is geen letter onbenut gelaten om ook het domein in de bloemetjes te zetten, en om aan de hand van een verhaal mensen te lokken, zo lijkt het wel.
De 5e boog: als vrienden voor elkaar door het vuur gaan / Dirk Nielandt.- Antwerpen : Manteau, 2010.- 231p.- ISBN 978 90 223 2560 5

Jim / Judith Eiselin ; Monique Bauman

2011-04-01T14:54:00.000+02:00

Kiki (Friederike) Emma Moerman woont samen met haar ouders en haar veertienjarige broer Jelmer ergens in Nederland. Al van bij het begin voelt de lezer dat er spanningen in dit gezin zijn, en dat die deels te maken hebben met Kiki’s broer Jelmer. Want Jelmer is een beetje vreemd. Bovendien heeft hij Pimmetje, Kiki’s allereerste knuffelpaardje, kapotgemaakt. Kiki vindt het maar niets dat het steeds om hem draait, en ze voelt zich vaak het vijfde wiel aan de wagen. Op het verjaardagsfeestje bij oma in Utrecht, besluit ze dat ze niet meer meedoet, en ze stopt met praten. Ze zoeken het maar uit. En dan is er de vakantie, waarvan Kiki tot het zover is, tot ze aankomen – eerst per vliegtuig, en dan per boot, naar het eiland – niet weet waarheen de vakantie gaat.

De vakantie gaat naar Sark, een van de Kanaaleilanden tussen Frankrijk en Engeland. Dit gegeven kan de lezer op het eind van het boek vinden, als documentatie, waarin Eiselin zelf aan het woord is. (http://www.sark.info/)

Knap psychologisch portret van een gezin dat langzaam uit elkaar dreigt te vallen. Daar komen Kiki’s ouders achter tijdens hun vakantie, die ze daarom vervroegd afbreken.

Kiki heeft van bij het begin van het boek een geheimzinnige vriend: Jim. Eerst vindt ze bij oma een versnipperde ansichtkaart, nog later een snoepje in de vorm van een hart waarop SMS ME staat. En bovendien laat Jim geregeld boodschappen achter in grafitti, om Kiki op zijn spoor te brengen. Dit gegeven is ronduit verrassend, en laat het boek helemaal openbloeien. Kiki’s zoektocht naar hem, neemt de lezer mee op verkenning op Sark.

De foto’s in dit boek komen misschien wel recht van het eiland Sark zelf, en laten paard en kar zien, waarmee het gezin rondtoert als ze niet in hun huisje zijn, of in het hotel om te eten. Kiki’s liefde voor paarden wordt mooi weergegeven en is nooit melig of geforceerd.

Het boek is aantrekkelijk uitgegeven en heeft de vorm van een dagboek annex fotoalbum. Voor- en achterbladzijdes in het boek bevatten een kaart waarop de lezer kan terugvinden waar het gezin op vakantie is.

Jim / Judith Eiselin ; Monique Bauman.- Amsterdam : Querido, 2010. 160p.: geïllustreerd met foto’s.- ISBN 978 90 451 0973

Jeugdboekenweek 2011: Geheim! (7)

2011-03-30T20:04:00.000+02:00

De verboden vraag / Michael Morpurgo ; Michael Foreman

jeugdboekenweek 2011: Geheim! (6)

2011-03-25T10:54:00.000+01:00

Een griezelmeisje / Edward van de Vendel ; Isabelle Vandenabbeele

Jeugdboekenweek 2011 : Geheim! (5)

2011-03-24T19:41:00.000+01:00

Het sprookje van Klein Duimpje kent u waarschijnlijk. Een klein jongetje, niet groter dan een duim, wordt samen met zijn zes broertjes, door hun ouders achtergelaten in groot bos. Nadat het een keer goed ging, en de jongens weer thuiskomen, gaat het de volgende keer wel grondig mis. De broodkruimels die Klein Duimpje nu strooide, worden immers opgegeten door de vogeltjes, en zo komen ze terecht in het huis van een mensenetende reus. Tot daar een erg ingekorte versie van het sprookje.

"Het geheime dagboek van Klein Duimpje" gaat verder in op wie Klein Duimpje is, en wat dat kereltje graag doet. Schrijven, bijvoorbeeld. En tekenen. Volgens dit boek is Klein Duimpje niet zo'n haantje de voorste, en wordt hij nogal eens gepest.

Grote, prachtige tekeningen, met veel oog voor detail en kleur, sieren dit dikke, goed in de hand liggend boek. En op die prenten is VEEL te zien. Zoveel, dat je dit boek niet zomaar even tussendoor kunt lezen.
Lechermeier en Dautremer maakten eerder het ook al bejubelde "Het grote boek van vergeten prinsessen."
Het geheime dagboek van Klein Duimpje / Philippe Lechermeier ; Rebécca Dautremer ; vertaald door Edward van de Vendel

Jeugdboekenweek 2011: Geheim! (4)

2011-03-24T19:23:00.000+01:00

Willem en Nelle Ter Toren, een tweeling, wordt op een stormachtige nacht uit het weeshuis waar ze al jaren wonen, weggehaald door een vreemd heerschap. Hiermee begint een wervelend avontuur, want waar de kinderen dachten dat ze arme luizen waren, blijkt al snel dat ze van adel zijn! En waar brengt het vreemde, maar vriendelijke heerschap, hen naartoe?Naar een vreemd uitziend kasteel met geheimen...
Dit eerste boek van Mark Tijsmans werd zeer terecht jubelend onthaald. Tijsmans weet hoe hij een verhaal moet vertellen: met vaart en humor.
Het geheim van te veel torens / Mark Tijsmans

Jeugdboekenweek 2011: Geheim! (3)

2011-03-22T21:03:00.000+01:00

(kijk, dit is de cover die Peter van Poppel maakte)

Lena, Marit, Wijting en Bernd. Vier jongeren spelen al een tijd het geheimenspel. Er zijn regels, en elk een geheim, zo gaat het spel. Maar nu, tijdens die hete zomerdag, kantelt de wereld, en gaat het grandioos mis.

Broeierig boek, broeierige sfeer, in een boek dat in 2011 zijn twintigste verjaardag viert. (Hoera en proficiat!) Een boek dat al evenveel tijd in mijn boekenkast doorbrengt, en dat ongeveer stuk is gelezen. Zo stuk, dat ik de drukfout die - ook al tijden - nu pas, na ook weer ongeveer 20 jaar - opmerkte. Dat steek ik dan met graagte op het prachtige verhaal dat "Kus me" is.

Kus me / Bart Moeyaert

Jeugdboekenweek 2011: Geheim! (2)

2011-03-21T19:26:00.000+01:00

De GVR / Roald Dahl ; Quentin Blake

Jeugboekenweek 2011: Geheim! (1)

2011-03-20T19:59:00.001+01:00

Een klein geheim / Kate Saunders

Jeugdboekenweek 2011: klaar? start!

2011-03-20T19:56:00.003+01:00

Hip hip hoi! Het is weer tijd voor de Jeugdboekenweek! Dit jaar heeft deze week "die zo leuk is dat ze twee weken duurt" als thema "Geheim!" De affiche voor deze week werd ontworpen door Sebastiaan Van Doninck. Voor tips allerhande, en zelfs een geheim vervolgverhaal, kun je terecht op http://www.jeugdboekenweek.be/. Ook dit blog wil zijn steentje bijdragen met tips rond boeken die een geheim bevatten of er zelfs een prijsgeven.
Veel leesplezier!

Zuster _ Jeanne @ Godmail . com / Herman Van Campenhout ; mmv Zuster Jeanne Devos

2011-03-04T12:11:00.000+01:00

Reeds als jong meisje weet Jeanne Devos dat ze iets in India wil doen. Ze komt uit een geëngageerde boerenfamilie in het Leuvense, en heeft vijf broers en zussen. In “Zuster_Jeanne @ Godmail . com” lees je haar verhaal in een verrassende vorm, door Herman van Campenhout. Uiteindelijk wordt Jeanne zuster bij de Zusters van de jacht, en heel langzaamaan komt haar droom uit: vrouwen in India helpen, helpen om hen een beter leven te geven, maar waarbij ze vooral vindt dat ze het zelf ook moeten doen. Ze is gids, maar legt hen niets op. Ze is helper wanneer meisjes bij haar komen vertellen dat ze verkracht werden omdat ze in hun huishouden waar ze voor een hongerloon moeten werken, hun mond durfden open doen. Nee, Zuster Jeanne is geen zuster die haar leven in een klooster slijt, en haar leven leest als een novelle en warm familieverhaal.

De manier waarop Campenhout zijn boek aanpakt, is zeer verrassend, je krijgt als lezer namelijk haar verhaal in de vorm van e-mails. Achterin het boek staan Van Campenhouts bronnen vermeldt, en blijkt uiteraard ook dat hij ook wel “van man tot vrouw” gesprekken zal gevoerd hebben met Zuster Jeanne. Maar door het boek de vorm van e-mails mee te geven, ligt het bereik van het boek waarschijnlijk hoger, en dat is precies wat zowel Van Campenhout als Devos verdienen.

Vaak is de toon van Van Campenhout nogal naïef te noemen in zijn vraagstellingen, ook al is dit boek bedoeld voor prille tieners, en vindt hij misschien dat het wat eenvoudiger moet, of wil hij in de huid van een twaalfjarige kruipen. De woorden als “super” (ik vind het super dat je zoveel tijd wil vrijmaken voor het beantwoorden van mijn vragen) vallen wat uit de toon, zeker bij de grande dame die Zuster Jeanne toch wel is. Fijn of aangenaam zouden hier beter passen, de toon wordt meteen ook respectvoller dan moderne krachtwoorden als super, al zal super wel meer jongeren aanspreken. Anderzijds kan de soms naïeve toon ook minder grage lezers over de streep trekken en dat is dan weer een mooie verdienste. (“Wil je daar iets meer over vertellen?”) ging over waarom mensen Zuster Jeanne weleens de Vlaamse moeder Theresa noemen.En toch: Herman Van Campenhout IS geen twaalfjarige, en moet zich aldus zeker ook niet zo opstellen. Zijn boek zou een minder naiëve toon mogen hebben.

De antwoorden van Zuster Jeanne zijn uitgebreid en bieden een open blik voor lezers van “Zuster Jeanne @ Godmail . com” en maken die simpele vraagstelling van Van Campenhout, helemaal goed.

Op grijze bladzijden in het boek kan de lezer meer informatie vinden over het werk waarover Zuster Jeanne vertelt, en waar ze mee bezig is. Deze verduidelijkingen zijn helder verwoord in eenvoudige taal, zonder naïef over te komen, en bieden meerwaarde aan dit boek.

Eerder in deze reeks boeken “godmail” verschenen boeken over Grootste Belg Pater Damiaan en de evangelist Marcus.

De uitgeverij gaat zich te buiten aan onzorgvuldigheden wat de vorm van dit boek betreft. Over de cover valt niets te zeggen, rozige “pixels” en een “computerlettertype” voor de titel en de naam van de auteur, geven al een beetje mee wat de lezer kan verwachten, Godmail is duidelijk met de bedoeling om het boek uit mails op te bouwen. De zuster zou iets duidelijker op de cover van toch wel een “eigen boek” mogen, nu is de foto nogal wazig te noemen.Kijken we naar de “credits” bij de vormgeving van Klaas Demeulemeester, die instond voor de cover, zien we bij wie het beeld bezorgde niets of niemand staan. Dat is een onzorgvuldigheid waarover ik als boekenliefhebber echt val. (Beeld : ) Ook de leeftijdsaanduiding is aan de binnenkant van het boek “vanaf 13 jaar”, waar die op de achterflap “vanaf 11 jaar” is. Een beetje zorgvuldigheid zou mogen.

Zuster_Jeanne @ Godmail.com / Herman Van Campenhout mmv Zuster Jeanne Devos.- Sint-Niklaas : Abimo, 2010.- 124p.- ISBN 978 90 5932 684 2

Verre vrienden en een vlek / Do Van Ranst

2011-02-26T15:07:00.000+01:00

Dina’s vader heeft ander werk gevonden, en het gezin Van Sant verhuist naar een dorp zowat driehonderd kilometer van het Bietenveld vandaan, waar Zus en Dina al hun hele leven wonen. Ze moeten allebei hun vrienden en vriendje achterlaten, en dit is niet naar de zin van Zus en Dina, uiteraard. En in het dorp waar ze gaan wonen, zal vast niets te beleven zijn. En zal Dina ooit nog toneel spelen? En zal een computerscherm tussen haar, haar Senne, Martijn en Marlowies, er niet voor zorgen dat hun vriendschap verwatert als je zover weg woont van elkaar? In het dorp waar ze gaan wonen, zal Dina nooit vrienden maken, dat weet ze zeker. De tweeling tegenover de deur doet raar, er is een jongen die gras verzamelt, en nog een andere buren bidden op een matje. Nee, Dina is er zeker van, ze zal haar hele leven ongelukkig blijven in dit gat!

Een blauwgroene cover, met een lichtgroen huis erop, en met [Dina] er in zwart schaduweffect met een trolly achter zich aan slepend, en in geel de titel van het boek, en Dina’s naam in zilveren glitters en blokletters. Maar Do Van Ranst zou Do Van Ranst niet zijn als hij het schreeuwerige van de cover des te harder de kop in drukt. De cover trekt misschien wel minder grage lezers over de streep, en dat is helemaal wat Do Van Ranst en zijn Dina verdienen. Veel lezers.

Het verhuisthema wordt zeer, zeer geloofwaardig uitgewerkt, en het ontdekken van de nieuwe buurt, doet qua stijl denken aan wat Anke de Vries lang geleden voor jongere kinderen deed met haar boeken over Florien en haar buren. (“Bij ons in de straat”).

“Verre vrienden en een vlek” is een boek als een prettig zittend donsdeken in de winter, of een ligstoel in de tuin op warme zomerdagen.

Dina is er dus van overtuigd dat ze nooit, nooit vrienden zal maken, en het ziet er naar uit dat het haar in eerste instantie nog zal lukken ook. Ze blijft binnen. Maar dat is zonder haar mama gerekend, die het maar niets vindt, zo’n “niksende” dochter. En dus gaat Dina er heel voorzichtig op uit. Ze leert de tweeling Mien en Sien kennen, die zo erg op elkaar lijken dat het wel is alsof ze één meisje zijn. Maar Mien heeft een vlek. (“Waar dan?” “Op mijn rug”). En wat moet Bas “Grasman” met het verzamelen van gras? Ook hij is in eerste instantie maar een rare snuiter. En Hamid en Sharbat? Zij komen uit Afghanistan.

Zo leert de lezer heel langzaamaan, maar nooit langdradig, samen met Dina, de buurt kennen. Van Ranst weigert om vlakke karikaturen te schetsen, ook al is “Verre vrienden en een vlek” reeds het vijfde boek over Dina, een fijne meid die ontzettend graag toneel speelt en zeker een eigen wil heeft. Vlakheid is dus ook in dit vijfde boek niet aan de orde. Zo is Bas niet zomaar Bas, en is de tweeling niet alleen maar “alsof ze een meisje zijn”. Van Ranst zet zijn personages met veel liefde neer, en laat de lezer wanneer die het boek uitgelezen heeft, met een beetje een melancholiek gevoel achter.

Hoewel Hamid en Sharbat slechts nevenfiguren zijn, net als Steffie en Charlotte, weet Van Ranst hen feilloos een plek in het verhaal te geven, en weet hij zelfs een figurant, want in wezen zijn Hamid, Sharbat, Charlotte en Steffie niet meer maar zeker ook niet minder dat dat een rol te geven, zonder dat het de lezer stoort, zij zijn niet “zomaar” in het boek neergepoot.

Het zijn Bas, en de tweeling en hun familie, die samen met de familie van Dina, de hoofdrollen meekrijgen, en wel met verve. Want wat is er met de vlek op Miens rug? En waarom heeft Bas geen vader? Met dat gegeven uitgewerkt, en met Bas en Dina is het wachten op het zesde boek over Dina.

Verre vrienden en een vlek / Do Van Ranst.- Leuven : Davidsfonds Infodok, 2010.- 192p.- (Dina ; 5).- ISBN 978 90 5908 368 4

Ik blijf gewoon dromen van ... / Katrien Vandewoude

2011-02-20T14:40:00.001+01:00

Rune, een dromerige jongen, houdt van muziek, en van mama en papa. En van Marie. Marie, die gouden haren heeft, en al noten kan lezen, en pianospelen. Toch zitten ze samen op pianoles. Ze raken aan de praat, worden vrienden. Maar Marie heeft het thuis niet gemakkelijk. Haar ouders staan op het punt om uit elkaar te gaan, en Marie heeft het daar heel moeilijk mee. Rune probeert dit te begrijpen, maar heeft het ook moeilijk met de manier waarop Marie hier met hem mee wil omgaan. En dan krijgt Marie van haar vader een raskat: Aladin. Nu heeft Rune helemaal afgedaan… En wat is verliefd zijn? Is Rune verliefd op Marie? Zelf beslist hij dat dit niet zo is, dat ze gewoon een goeie vriendin is.

In een poëtische stijl vertelt Vandewoude het verhaal van Rune en Marie. Ze slaagt erin om haar personages te scheppen naar hoe zij die ziet, en niet hoe pakweg een achtjarig kind “het fijn zal vinden om te lezen”, met “coole bewoordingen” en stopwoorden om populair te zijn.

Rune heeft in zijn achterhoofd mooie zinnen zitten, die ook in het boek staan, en die tot nadenken kunnen stemmen. “Soms onthoudt je meer, dan je wilt vergeten”, of “missen is fout, vergeten is nog veel erger, maar vergeten is makkelijker.”

Door het verhaal in de ik-vorm te vertellen vergroot de betrokkenheid van de lezer.

Het ontzettend jammere is dat dit boek is uitgegeven in de “Lollipop” reeks, “verhalen voor meisjes vanaf acht jaar: speelse verhalen boordevol avontuur en spanning”. De cover nodigt kinderen die eens iets anders willen lezen dan vlotte avonturenverhalen niet uit, vrees ik, om dit boek te lezen. En dat is nu net wat dit boek wél verdiend: om ook door jongens gelezen te worden. Het hoofdpersonage in dit boek IS tenslotte ook een jongen. Ook dat is een fris gegeven. Jongens die van pianospelen houden, of van muziek, of een ander instrument dan een piano… mogelijkheden zat. De cover staat vol roze, we zien een turquooize piano, en in wat een notenbalk zou moeten zijn staat nog eens met dikke letters “Lollipop”. Het boek heeft het uitzicht van een ruitjesschrift, zoals je die op school tegenkomt, met hartjes en smileys erop. En een koffergrammofoon en godbetert een cassettebandje! Een cassettebandje! Dat hebben kinderen die dit boek nu moeten lezen misschien van hun leven zelfs nog niet gezien. Zorg dan voor elementen van nu, op de cover? Een MP3 speler, een cd?

Ik blijf gewoon dromen van… / Katrien Vandewoude.- Hasselt : Clavis, 2010.- 80p. (Lollipop).- ISBN 978 90 4481240 4.

De geheime gang / Daniëlle Dergent

2011-02-13T16:51:00.005+01:00

Met “De geheime gang” bouwt Danielle Dergent, een lerares muziek, verder aan haar droom om boeken te schrijven. “De Magische gang” is het vervolg op haar eerder verschenen boek “De magische sleutel”. Je krijgt als lezer eerst een stukje uit “De magische sleutel”, maar dat is louter bedoeld
om aan te tonen dat er een vorig boek is waarin Fien en haar broer Steven de hoofdrol spelen. Niet meer dan een handig trucje.

“De geheime gang” bevat alle personages die ook in “De Magische sleutel” te vinden waren, maar hiermee is alles gezegd. Ze hebben geen evolutie doorgemaakt, ook nu worden ze louter door een auteur aan een pakje papier toevertrouwd. Het is trouwens zeer de vraag of je dit boek los kan lezen van “De Magische sleutel”, “de plek die Hendrik hen de vorige keer gewezen had”, is hier een voorbeeld van: Wie is Hendrik? Dat weet je niet als je “De Magische Sleutel” niet las.

De auteur put zich uit. Ze put zich uit door ALLES ZELF te gaan bepalen in haar boek. De lezer hoeft zijn verbeelding voor geen millimeter aan te spreken, en dat is erg jammer. Voorbeelden te over hiervan, laten we dit boek eens op een willekeurige pagina openen: pagina 92: “De deur van de kelder bevond zich in de hal. Steven draaide voorzichtig de deurklink om en stak het licht aan. Het was de eerste keer dat ze hier kwamen sinds ze verhuisd waren. Kelders waren niet meteen de meest favoriete plek van Fien. ZE was al blij dat het hier niet vol spinnenwebben hing. Zo te zien had hun vader de kelder opgeruimd en alles netjes aan de kant gezet. (…)”“Steven, is er iets? Azenor had Steven in de gaten die pal was blijven staan.” Dit is wat je noemt een slecht boek. En dat is erg jammer, want hier zou veel in kunnen zitten. Het verhaal zou veel meer kunnen zijn, als de auteur niet als alwetende verteller zou optreden. Ze slaagt er niet in om haar personages zelf een leven te laten leiden, voorbeeld 2 hiervan op pagina 140: (…) Kom, Fien, ik loop wel voorop, geef je lamp maar hier. Een beetje met tegenzin, stak Fien Steven haar lamp toe. Er wordt naar hartenlust gefluisterd, gegrinnikt, gezucht, in het rond gekeken, in het gras neergeploft. Decors zijn belangrijker dan het verhaal van de witte kracht (Steven) (goed) tegen de zwarte kracht, in de figuur van Ballegaer, die koste wat het kost de spiegel van de witte kracht en de Codex Argentus in zijn bezit wil krijgen om macht te verwerven.

Aan het eind van het boek staat “de magere man” weer in de struiken verstopt, te kijken naar de torenkamer van huisnummer 28 aan de Regenboogstraat, waar zich de spiegel bevindt…. Een vervolg op "De geheime gang" is dus weldegelijk te verwachten..

En toch. Op de website van Dergent staat in haar gastenboek te lezen dat kinderen haar boeken wél kunnen smaken. Maar het is voor een volwassene die kinderboeken beoordeeld, te makkelijk om daarin mee te gaan, net omdat kinderen waarschijnlijk helemaal over al die uitleggerige manier van vertellen (dit gaat zelfs niet meer over een “uitleggerige ‘toon’ van een boek”) heenlezen, en mee leven met Fien en Steven. Maar het is te gemakkelijk.
Boeken over witte krachten tegenover zwarte krachten, zijnde goed tegen slecht, voorbeelden te over van boeken die veel beter in elkaar zitten, of waar personages wél veel body mee krijgen zijn legio. De Harry Potterreeks is er zo een, ook al vinden veel mensen dat waarschijnlijk ook maar een gemakkelijkheidsmogelijkheid, of “Meester van de Zwarte Molen” van Otfried Preussler, uit 1971, waarvan ik de personages tot op de dag van vandaag een warm hart toedraag.

En het moet gezegd: Dergent heeft de Harry Potterboeken wat mij betreft de rug toegekeerd om er ideeën uit te halen. Ideeën zoals we ze vinden in de zilten uit "De magische sleutel".

De geheime gang / Danielle Dergent.- Antwerpen : Manteau, 2010.- 250p.- ISBN 978 90 223 2504 9

Dierenroof / Inge de Bie ; Wilbert van der Steen

2011-02-06T12:42:00.000+01:00

Uit kinderboerderij de Beestenberg in het dorp Oudestad zijn twee oude papegaaien en een babygeitje gestolen. Niemand weet waar de dieren zijn en waarom ze gestolen werden. En WIE zit er achter de diefstallen?

Veerle, een meisje dat sinds zes maanden in Oudestad woont, gaat samen met Bart, Haidar (BH), haar beste vriendin Juul en met Saskia, een klasgenootje, op onderzoek uit. Dit boek biedt geen actie om de actie, er komen geen gesofistikeerde spullen aan bod om de kinderen dit onderzoek te laten voeren, zoals walkietalkies of zelfs maar mobiele telefoons. Enkel Karst heeft er eentje. Het ontbreken van deze elementen, maken het boek geloofwaardig. Wanneer je trouwens actie om de actie zou willen inbouwen, kun je je personages best heldhaftig laten zijn, ten koste van de geloofwaardigheid, en een advertentie in de krant laten zetten, maar Veerle weet dat dit veel te duur is! Het blijft dus bij een advertentietje bij de friettent, dat mag gratis. Ook internet is in dit boek in geen velden of wegen te bekennen. Zo blijft de speurtocht een heerlijk nuchtere onderneming “van de oude stempel”, zonder dat het belachelijk wordt. Tussendoor is er gewoon tijd voor school.

Het is een rustig kabbelend boek, en de acties die gevoerd worden, zijn echt op kindermaat. Niemand is extra sterk, of extra lief, de Bie schetst kinderen van vlees en bloed. Mama’s en papa’s zijn aanwezig, net als broers en zussen (Juul heeft één broer: Karst). Zij zorgen voor afremming van de avonturenverhaallijn, en zorgen ervoor dat onze speurneuzen steeds kunnen terugvallen op een warm nest. De gezinssituaties van de personages zijn heel gewoon. De personages bieden voldoende diepgang in dit luchtige verhaal, ze zijn geen vlakke karikaturen. Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm, je krijgt het verhaal te lezen vanuit het gezichtsstandpunt van Veerle, wiens moeder na haar geen kinderen meer kon krijgen. Dit gegeven wordt in het verhaal verwerkt, zonder dat het drammerig wordt, maar de lezer komt wel te weten dat dit soms weegt op het gezin.

Ook de rol van vriendschappen en hoe jongens en meisjes verschillend van elkaar zijn, komt aan bod: (…) ‘Let maar niet op ons’, lacht Bart. Zo doen we wel vaker tegen elkaar. (…)’ omdat we zulke goede vrienden zijn’. (…) Als we naar binnen lopen denk ik aan Haidar en Bart. Zouden beste vrienden altijd zo tegen elkaar doen? Ik doe dat nooit met Juul, wel met Saskia. Met haar heb ik veel vaker ruzie en we katten best veel op elkaar. Zou Saskia dan eigenlijk mijn beste vriendin zijn? Of zouden jongens en meisjes dat gewoon anders doen?

De toon van dit boek wordt soms veel te uitleggerig, zoals aan het begin van hoofdstuk zes het geval is: (…) “Juul en ik hebben een handige truc verzonnen: met een dikke stok lopen we om de beurt langs de schutting en ratelen over alle planken om te kijken of er niet ergens eentje loszit” (…) waarna een hele pagina uitleg volgt over wat ze eerst deden, en zelfs het geluid van de stok wordt weergegeven.

Het boek zit vol woord- en taalgrapjes, wat de leesbaarheid en het willen verder lezen, versterkt. Veerles vader heet bijvoorbeeld Joost, en op p16 leidt dit tot volgende dialoog: (op weg naar de kinderboerderij, die ze niet gevonden hebben) (…) ‘Geen idee, lieve schat’ (…) ‘Weet jij het, Joost?’ ‘Joost mag het weten’.

En wat is “iemand heeft de papegaaien geschonken?” zaten ze misschien in een fles?

Het taalgebruik en vooral de zinsbouw, konden veel beter op sommige momenten. Het verhaal wordt er stroef door, en werkt soms ronduit storend in dit verder vlotlezend boek, fris als een glas frisdrank met ijsblokjes.

Op p.41 lezen we dat zijn gezicht vertrekt. Terwijl de opzichter van de kinderboerderij, bij het denken aan die papegaaien een beetje triest wordt, dus zou er moeten staan dat zijn gezicht betrekt. (“alsof het ineens nacht in hem is geworden”, wat wel een mooie beeldspraak is)

P.43: een beetje duizelig ben ik nog steeds als we met z’n vieren door het park naar huis lopen.

Op p87 staat ook een dergelijke zinsconstructie: “Want het komt uit in een plantsoen met bosjes. Spelen we vaak, daar.”

p.90: “Nog dichter ga ik achter Haidar lopen.”

Redactiewerk zou hieraan kunnen verhelpen, want deze zinnen hebben een verkeerde woordvolgorde!

“Petje” lijkt voor Vlamingen helemaal niet “heel erg” op hoe hij echt heet: Patrick. Maar of dit element Vlaamse kinderen zal beletten dit een leuk weglezend boek te vinden, valt te betwijfelen.

De illustraties in zwart/wit door Wilbert van der Steen dienen enkel ter verluchting van de tekst, of als pauzetoets. Snelle pennentrekken, die geen emoties laten zien, en dat zou wel mogen, wanneer Juul huilt om haar oma die doodgegaan is, bijvoorbeeld. Terwijl achtjarigen voor wie het boek volgens de uitgever bedoeld is, mooie tekeningen in een leesboek wel weten te appreciëren. Dat hoeven ook niet steeds tekeningen in kleur te zijn.

Dierenroof / Inge de Bie ; Wilbert van der Steen.- The House of Books, 210.- 222p.: ill.- ISBN 978 90 443 2653 6

Droomtuin / Ingrid Kluvers

2011-02-04T19:17:00.000+01:00

Joop heeft een leuk leven, en vier ouders. Twee vaders en twee moeders, die allemaal evenveel van haar houden. Ze heeft fijne vriendinnen, Mees en Juul, en er is haar beste vriend Dennis. Op school krijgt ze zelfs een hoofdrol in de musical “Grease”. Maar dan wordt Joop ziek, en ze wordt met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Alles wordt nu heel onzeker voor Joop: door de ziekte van Lyme, heeft ze een hersenvliesontsteking en een hersenzenuwontsteking die ze moet overwinnen. Hierdoor heeft ze wanneer ze bijkomt, last van afasie, en kan ze zich de simpelste woorden niet meer herinneren. Gelukkig is er Thomas, die op een dag haar kamer wordt binnengereden, na een ongeval in het bos. Thomas is de hunk van de school, en Joop wordt hopeloos verliefd op hem. Maar Thomas heeft een geheim…

Het verhaal begint in het ziekenhuis, en we maken kennis met Joop, wanneer zij net wakker is geworden. Meteen weten we ook dat ze vier ouders heeft, maar dit gegeven is geen issue in dit boek, en het wordt er niet nog problematischer door. Dit boek heeft veel, mede omdat Joop vier ouders heeft, en daar niet uitleggerig over wordt gedaan. Joop vindt dat heel gewoon, ook al verzwijgt ze dit liever nog voor Thomas.

De ziekte van Lyme, een ziekte die je kunt oplopen door de beet van een teek, wordt in dit boek goed uitgelegd, en ook wat dat met iemand kan doen. Joop heeft weldegelijk vragen, over alles waarmee een twaalfjarige weleens worstelt: verliefdheid, geliefd willen zijn. Dat haar ouders ook weleens deel uitmaken van haar twijfels, is heel normaal, en dan is er Oot, haar oma, en rots in de branding. Ze kan ook steeds terecht bij Mees, haar beste vriendin, die roodharig is, bij Juul, die geboren is met een hazenlip, en daaraan ook al verschillende keren werd geopereerd, en tenslotte is er haar beste vriend Dennis, die uit Suriname komt. Iedereen in Joops omgeving heeft dus wel iets, waardoor ons clubje “anders is dan anderen”.

Het is een beetje veel, ALLE problemen die een meisje kan hebben, komen aan bod, van jaloerse beste vriendinnen over verliefdheid, over angsten en twijfels na een zware ziekte. Ze schrijft hierover ook aan Molly (Molly de pollie), haar dagboek. Molly is trouwens naar analogie met Kitty, het dagboek van Anne Frank. Dit dagboek werkt trouwens ook therapeutisch: Joop moet veel lezen, schrijven en computerspelletjes doen, om van haar afasie af te komen.

De volwassenen in dit boek hebben allemaal een zeer ondersteunende rol, het is niet zo dat Joop en haar vriendinnen en vriend alleen door alle ellende moeten, en ze kunnen steeds bij hen terecht.

Het taalgebruik is zuiver, met hier en daar gebruik van jongerentaal en Engelse krachttermen. Mobiele telefoons zijn ten overvloede aanwezig, en moet er worden afgesproken, wordt er ge-sms’t. Joop stuurt soms zelfs berichtjes naar haar oma wanneer die beneden in de keuken is.

Dit is geen boek waarin elementen zitten om “toch maar te scoren bij de doelgroep”, al zitten er wel populaire sterren van nu in. Denken we maar aan Rihanna en KT Tunstall, die beluisterd worden met een i-pod. En er is “Grease” natuurlijk. Waardoor je als lezer bij het lezen van dit boek, voortdurend muziek in je hoofd kunt hebben.

Ondanks alle problemen die in dit boek voor komen, en zeer direct worden beschreven, is dit een erg geloofwaardig en goed geschreven boek.

Droomtuin / Ingrid Kluvers.- Amsterdam : Moon,2010.- 223p.- ISBN 978 90 488 0442 9

Bij het eind van de Maand van de Onbekende Kinderboekenschrijvers op JipJip...

2011-01-30T19:02:00.085+01:00

JipJip:

Januari 2011: Maand van de Onbekende kinderboekenschrijvers

Wie?

Zo, de “Maand van de onbekende Kinderboekenschrijvers 2011 zit erop. 15 tot nu toe (schier)onbekende kinderboekenschrijvers stelden zich aan de lezers van JipJip voor: wie zijn ze? Waarom doen ze wat ze doen? Enzovoorts.

Recensenten

6 recensenten, volwassenen met een groot hart voor kinderboeken, gingen op aanvraag aan de slag met al dan niet gekozen auteurs, en dan vooral met het lezen van een of meer van hun boeken.

Restricties over hoe een recensie er moest uitzien, kregen deze recensenten niet. Iedereen deed wat hij of zij vond te moeten doen met de hem of haar toegewezen boeken. Dat dit voor elke recensent duidelijk anders was, was alleen maar verrijkend.

Reacties

De reacties op de recensies waren echter vaak niet erg fraai. “Leuk”, zo schreef er eentje in een reactie:" tijd om weer schrijvers af te zeiken!” Wel, er is wat mij betreft geen enkele auteur “afgezeikt”. Recensenten werden dat helaas soms echter wél, en dat is onaanvaardbaar. In het bijzonder Jürgen Peeters moest het erg vaak, en op zeer grove wijze, ontgelden.

Lezen als een kind

“Recensenten zouden hun boeken meer als een kind moeten lezen!” Wel, dat is nu net HELEMAAL niet wat een recensent moet doen. Als een volwassene kinderboeken bespreekt, doet hij dat namelijk uit een volwassen oogpunt, om de volwassenen in de omgeving van het kind te helpen om zich een weg te banen in het overweldigende boekenaanbod. Of die volwassene in de omgeving van een kind, die helpende hand wil aannemen, moet hij of zij helemaal voor zichzelf uitmaken. Koopt de volwassene dan verplicht dit of dat boek, omdat een recensent het een goed boek vindt? Of koopt de volwassene dat boek, omdat ie nieuwsgierig is of het waar is, wat de recensent schrijft, namelijk dat hij of zij een boek archi-slecht vindt? Wil hij het kind zelf laten kiezen? Ook dat moet die volwassene zelf weten. Recensenten zijn namelijk niet altijd werkzaam in een boekhandel of de bibliotheek. Bijgevolg heeft hij niet steeds de bedoeling om mensen echt “te helpen” om een keuze te maken, hij kan enkel zijn ding doen, op de wijze waarop hij in het recensentenveld wenst te staan. Wil hij of zij een kritische analyse maken van het boek, hoe het boek in elkaar zit? Dan is dat zijn of haar goed recht. Wil hij of zij de focus leggen op hoe een boek “werkt”, of welke onderwerpen aan de orde zijn? Dan mag dat ook. Zelf vind ik dat een recensent wél, en dat te allen tijde, moet argumenteren over hoe en waarom hij of zij tot een conclusie komt. Dat dit niet altijd naar de zin is van de lezer, of de auteur van dat werk: jammer en helaas, maar het zij zo. Al begrijp ik zeer zeker dat het voor een auteur altijd fijner is om een positieve recensie te krijgen.
"Lezen als een kind", dat KAN een volwassene (misschien helaas) ook helemaal niet. Net omdat hij een volwassene IS. Volwassenen hebben meer levenservaring, die ze meenemen in hun recensies, daar kan je niet om heen. Maar ook missen ze eenvoudigweg de onbevangenheid, die een kind wél nog heeft. Dus lezen volwassenen heel anders boeken dan dat kinderen dat doen. Dingen waar kinderen zo overheen lezen, vallen volwassenen net op. En omgekeerd. Een volwassene vragen om een boek "als een dertienjarige te lezen" zou dus niet aan de orde moeten zijn.

Aankoopinformatie vinden

“Ik kan niet opmaken uit de recensie [van “De Boot” van Helga Warmels] of ik het nu voor mijn kind moet kopen”. Ook dat mag een lezer en/of de helpende volwassene, helemaal zelf bepalen. Je kind, of het je toegewezen kind, meenemen wanneer je een boek voor hem of haar gaat kiezen kan ook leuk zijn. Ik begrijp echt wel dat een lezer van recensies soms aankoopinformatie wil zien, maar ook hier: dat is niet steeds de taak van een recensent. Dat heeft ook weer te maken met hoe de recensent in het veld wenst te staan. Wanneer hij of zij voor een boekhandel recensies schrijft over binnengekomen boeken, nieuw verschenen boeken, kan dat uiteraard handig zijn.

Meneer, mevrouw de recensent: doe het dan zelf!

“Dat de recensent dan ZELF eens een boek schrijft, als hij het allemaal zo goed weet!”, is ook wel eens gepasseerd in reacties deze maand. Ook dit is iets dat nergens op slaat. Jeugdboekenkritiek, en bij benadering film en theaterkritiek, zijn zinvol. Alleen is de tijdsgeest nu een beetje anders, en is de lezer van recensies niet meer steeds geneigd om dat aan te nemen, en wil hij zelf keuzes maken. Niets mis mee. Om bij het voorbeeld van een recensent te blijven: wanneer recensent A in tijdschrift A een filmbespreking schrijft, hoef ik het niet met hem eens te zijn, terwijl ik het misschien wel vaak eens ben met recensent B in tijdschrift B. Ook hier is niets mis mee.

Maar om iemand die wél aan kritiek wil doen, te vragen “om dan zelf maar eens een boek te gaan schrijven als hij of zij het beter kan” gaat me te ver. Het lezen van kritieken kan voor een auteur ook nuttig zijn, hij of zij kan er dingen uit halen om een volgend boek te schrijven. Daarvoor doet de recensent namelijk aan het schrijven van kritieken, en schrijft een schrijver zijn boeken, maakt een filmmaker films.

En ik?

Ook ik krijg, sinds jaar en dag, sinds ik met kinder- en jeugdliteratuur bezig ben, geregeld die vraag: “Wanneer schrijf jij er zelf één?” Dan schreeuw ik altijd heel hard: “NIET”! Omdat ik vaak gewoon kan genieten van de schrijfsels van anderen, misschien wel alleen voor mij, soms, denk ik dan. Want, dit heb ik niet in de reacties zien voorbij komen, gelukkig, ook een recensent leest liever goeie boeken. Hij of zit echt niet te wachten op een miskleun, die hij of zij dan vakkundig de grond in zou kunnen boren. Met mijn hand op mijn hart: echt niet.

Wat wilde ik deze maand doen?

Van de twee door mij gelezen boeken, had ik voor JipJip en voor mezelf uitgemaakt dat ik vond dat deze auteurs onbekend zijn, en bekender wensten te worden. Voor mij ging het deze maand vooral over hoe de verhalen in elkaar zaten, en hoe auteurs erin slaagden, of niet slaagden, om hun personages tot leven te laten komen. Toch vind ik kritische punten altijd belangrijk, evenals het meegeven van argumenten hoe ik tot conclusies kwam. Verder was taal en geloofwaardigheid van personages van belang. Té uitleggerige boeken vind ik ergerlijk, dus ook daar lette ik op.

En nu is de Maand van de Onbekende Kinderboekenschrijvers 2011 echt afgelopen, helaas.

JipJip (15)

2011-01-30T18:57:00.001+01:00

30 januari 2011

Leuntje Aarnoutse: Wiek! ; illustraties Doesjka Bramlage

JipJip (14)

2011-01-28T18:37:00.005+01:00

28 januari 2011

Joke Guns : Ik ben Naat ; illustraties van Yoeri Slegers

JipJip (13)

2011-01-26T19:10:00.002+01:00

26 januari 2011

Wilma Degeling : Leeuwen op zee

27 januari: Gedichtendag 2011

2011-01-26T17:08:00.002+01:00

Een stapelgedicht… van mij, voor u, om gedichtendag te vieren.
Alstublieft.

Oblomow in Handzame

Voor de stad en de wereld

Vergeten licht

De nacht krekelt

Zullen we een bos beginnen?

Tjongejonge

Altijd heb ik wat te vieren

Verzamel de liefde

*Joris Denoo, Erwin Mortier, Jaap Robben, André Sollie en Bart Moeyaert*

JipJip (12)

2011-01-24T18:47:00.002+01:00

24 januari 2011

Ingrid Kluvers: Droomtuin

JipJip (11)

2011-01-22T18:46:00.002+01:00

21 januari 2011

Marlies Verhelst : Waarom ik niet? : De tijd van burgers en stoommachines 1800-1900 ; illustraties: Jan Braamhorst

JipJip (10)

2011-01-20T19:06:00.000+01:00

19 januari 2011

Nelleke Scherpbier

JipJip (9)

2011-01-18T20:01:00.001+01:00

18 januari 2011

Tom Mariën : Vuist

JipJip (8)

2011-01-16T19:33:00.002+01:00

16 januari 2011

Ineke Mahieu : Overal water

Tegenwoordig is het hip om te zeggen dat je vooral NIET leest...

2011-01-16T13:16:00.000+01:00

Vlaanderen Vakantieland, op Eén, gisteren. Reporter van dienst, Vincent Verelst, bezoekt Brugge, en gaat opzoek naar plekken die voorkomen in de boeken van succesauteur Pieter Aspe. Meteen zegt onze reporter er echter bij dat hij nog nooit een boek van Aspe heeft gelezen. Hij glimlacht verontschuldigend (gelukkig).
Ja, Pieter Aspe is een gigantisch succesrijk auteur, en hij zal per maand iets meer dan een bruine boterham kunnen kopen.
Ja, "Aspe" is een succesvolle en vrij goeie politieserie met commisaris Van In, uit Aspe's boeken, in de hoofdrol.
Ja, je zou Pieter Aspe broodschrijverij kunnen verwijten.

Maar als je de plaatsen uit Aspes boeken wil bezoeken (en mensen laat opdraven om een stukje uit een bepaald Van In boek voor te lezen), mag je van een reporter toch verwachten dat hij minstens één boek van Aspe heeft gelezen? Keuze zat, ondertussen, met 25 titels in één reeks, het kunnen er intussen zelfs meer zijn, ik ben de tel kwijt. Onze reporter had bij zijn interviewtje met Aspe ter afsluiting - Aspe vertelde iets over hoe zijn personages tot stand komen - geen moeite om er zich met een flauw "mooi", en "leuk" vanaf te maken, waarmee het nog duidelijker werd dat hij het nog meende ook, nog niets van Aspe gelezen te hebben.

Wraakroepend vind ik dat. Het hippe van "ik lees lekker NIKS!". Verelst had minstens "Het vierkant van de wraak" een keer vooraf kunnen lezen, Aspes debuut.

JipJip (7)

2011-01-14T19:14:00.002+01:00

14 januari 2011

Vera Van Renterghem : Rood

JipJip (6)

2011-01-12T20:15:00.002+01:00

12 januari 2011

Inge de Bie: Dierenroof ; illustraties Wilbert van der Steen

JipJip (5)

2011-01-10T18:43:00.005+01:00

10 januari 2011

Karla Stoefs : Fikkie! ; illustraties van Riske Lemmens

JipJip (4)

2011-01-08T18:41:00.005+01:00

8 januari 2011:

Sylvia van de Put ; illustraties van Loes Riphagen : GigaGertie: wie niet groot is, moet slim zijn

JipJip (3)

2011-01-06T19:07:00.003+01:00

6 januari 2011

Helga Warmels : De boot ; illustraties van Wouter Tulp

Jipjip (2)

2011-01-04T19:38:00.001+01:00

4 januari 2011:

Fabien van Kempen : Help, mijn zus is gek! & Help, mijn vader is een puber!

Jip Jip (1)

2011-01-03T19:24:00.001+01:00

3 januari 2011:

Marlies Slegers : Hockeyteam De Sterren

Pepijn en het lied van de Kwellings / Katie Velghe

2011-01-02T13:41:00.003+01:00

“Pepijn en het lied van de Kwellings” is het 5e boek over de bewaarengel van Hanne Roselare.

Engeldonk kreunt onder aanhoudende hitte en droogte. Het boek begint met een droom van Pepijn, de engel van Hanne, die een droom over water heeft, en over waterwezens. En wat meer is: hij begrijpt wat ze zeggen! Pepijn zal nog blij zijn dat hij zich die droom zal herinneren, later in het boek.

De R.O.W, “Recht op Water” vindt het maar niets dat burgemeester Aayman het schaarse water dat nog in Engeldonk voorhanden is, wil delen met het halve land, en zij komen in opstand. Het R.O.W bestaat uit dorpelingen die mee iets willen ondernemen om de mensen van Engeldonk van water te voorzien. Maar is het R.O.W wel zo onschuldig?

Een spannend, maar ietwat braaf boek, uit een reeks die intussen vijf boeken bevat. De personages krijgen boek na boek meer body, en langzaamaan krijgt de lezer personages te zien van vlees en bloed, met kleine kantjes, maar ook hoe ze het voor elkaar willen opnemen in hun avonturen. Die avonturen zijn al vijf boeken op rij geloofwaardig, met helden, antihelden als Lucas Tuytschaever en ronduit slechteriken als Oriël, een gevallen engel, die niets liever wil dan Pepijn, en met hem heel Engeldonk, ten gronde richten. Waar ik deze verhaalfiguur in “De schatten van Euforia” vergeleek met Voldemort uit de Harry Potterboeken, is Velghe deze keer – en gelukkig maar – weer haar eigen gang gegaan met wat hij uitspookt en met wat hij in staat is.

Dit boek bevat geen actie om de actie, en ook Oriël is herleidt tot normale proporties, zodat hij ook als slechterik aanvaardbaar is, en mee voor de spankracht van het verhaal kan zorgen. Diens haat tegenover Pepijn duurt onverminderd voort.

De rol van Pepijn als engel wordt met “Het lied van de Kwellings” opnieuw een beetje duidelijker. Waar hij in “De schatten van Euforia” meer een mensenjongen – en Velghe wat mij betreft een beetje vergat dat ze over een hemels wezen schreef - dreigde te worden, zijn met “Het lied van de Kwellings” het opnieuw meer de engelen, en waar ze in het universum van Velghe vandaan komen, van tel. Hierdoor krijgt “Het lied van de Kwellings” meer geloofwaardigheid, ook al wordt Pepijn in dit vijfde boek wel voor iedereen zichtbaar, en wordt hij weldegelijk een mens. Maar wanneer een engel een mens is geworden, gaat hij ook binnen afzienbare tijd dood. Maar het eind van het boek laat er geen twijfel over bestaan dat er zeker nog een zesde boek over Pepijn zal komen.

De illustraties in “Het lied van de Kwellings” zijn ook nu weer van de hand van Jan Bosschaert, en hopelijk blijft hij illustrator van dienst. Oriël is ronduit een knappe figuur, en de tekeningen zijn echter, lijkt mij, dan dat ik dat vond in “De schatten van Euforia”, waarin de illustrator er zich volgens mij snel vanaf wilde maken. Maar ook nu staan de tekeningen ofwel nà het gebeurde in de tekst, ofwel, en dat ergerde me ook nu weer, illustreerde een tekening letterlijk wat de tekst nog moest vertellen.

De titels van de hoofdstukken zijn vaak voorspellend, en geven ook mee wat er zal gebeuren. Een gewone nummering om de hoofdstukken overzichtelijk te houden, soms kort, soms langer, zou beter zijn.

Pepijn en het lied van de Kwellings / Katie Velghe ; Jan Bosschaert.- Tielt : Lannoo, 2010.- 270p.: ill.- ISBN 978 90 209 8911 3

Al gelezen in 2011

2011-01-02T12:23:00.092+01:00

30000 woorden van Charlie / Kaat Vrancken
Aanraking / Ludo Enckels
Als je terugkomt / Rebecca Stead
Armandus de zoveelste / Dimitri Leue ; Vanessa Verstappen (ill.)
Bang : jij net zoveel als ik / Ingrid Dullens
Catwalk / Dirk Bracke
De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween / Jonas Jonasson
De 5e boog : Als vrienden voor elkaar door het vuur gaan / Dirk Nielandt
De augurkenkoning / Rebecca Promitzer
De band en de meiden / Bies van Ede
De code van Autumn / Jonas Boets
De draken van Atlantis / Karel Smolders
De geheime gang / Daniëlle Dergent
De kleine prins / Antoine de Saint-Exupéry
De kleuren zijn weg : een verhaal over Congo / Katrien Baert
De laatste reis : Het verhaal van de Holocaust / Aline Sax
De Melkweg / Bart Moeyaert
De ridders van de ronde keukentafel / Mark Tijsmans
De smaak van zijn stem / Piet De Loof
De verdwenen oma / Mieke van Hooft ; Marja Meijer
De Vindeling van Wammerswald / Stefan Boonen ; Tom Schoonooghe
Dina: Verre vrienden en een vlek / Do Van Ranst
Dissus / Simon van der Geest ; Jan Jutte
Dubbel leven / Micha Meinderts
Een teken van leven / Karen Dierickx
Elfenblauw : De Vallei van de Goden / Johan Vandevelde ; Mario Baert
Engelenmoord / Wendy Stroobant
Erewoord / Pieter Aspe
Exit / Tim Kestens
Flessenpost uit Amsterdam / Harm de Jonge
Frambozenhoofd en bosbessenjam / Luc Descamps ; Harmen van Straaten
Geen bereik / Marian De Smet
Harry Potter en de geheime kamer / JK Rowling
Harry Potter en de halfbloedprins / JK Rowling
Harry Potter en de Orde van de Feniks / JK Rowling
Harry Potter en de steen der wijzen / JK Rowling
Help! Mijn zus is gek! / Fabien van Kempen
Het geniale dagboek van een superpuber / Harmen van Straaten
Het meisje dat in een doosje wilde kruipen / Karen Curé
Het reuzenradmysterie / Siobhan Dowd
Ik blijf gewoon dromen van ... / Katrien Vandewoude
Ik denk dat het liefde was / Kathleen Vereecken
Jim / Judith Eiselin
Kid Kat en het geheim van de Ratrace
Konijntjesbrood /André Sollie
Korte lontjes / Chris Bos, Nicole Jongman
Liefs van Aubrey / Suzanne LaFleur
Meisje van Mars ; Anna Woltz ; Vicky Janssen
Met opa in de sneeuw / Stefan Boonen; Marja Meijer
Met opa in het donker / Stefan Boonen ; Marja Meijer
Met opa naar zee / Stefan Boonen ; Marja Meijer
Met opa op de fiets / Stefan Boonen ; Marja Meijer
Mombakkes / Do Van Ranst
(Naat) Ik durf! / Joke Guns ; Yoeri Slegers
Onder de banyanboom / Gerda Van Erkel
Ontvoerd! : Een nieuw avontuur van Frank Vervoort / Jo Briels
Oog in oog / Micha Meinderts
Pepijn en het lied van de Kwellings / Katie Velghe ; Jan Bosschaert
Postscriptum / Pieter Aspe
Rico, Oscar en de spookschaduwen / Andreas Steinhöfel ; Peter Schössow
Showbizzkiss / Do Van Ranst ; Maarten Van Hove
Spotgaai / Suzanne Collins
Tiffany Dop / Tjibbe Veldkamp
Toen mijn vader een struik werd / Joke van Leeuwen
Vango: Tussen hemel en aarde / Timothée De Fombelle
Verdwijnkind / Bies van Ede
Vliegen tot de hemel : Het verhaal van de Minotaurus / Michael De Cock ; Gerda Dendooven
Vuist / Tom Mariën
Vuurkraal / Noëlla Elpers
Wolfling : Een avontuur met een r(t)andje / Di Toft
Wortels / Klaas Verplancke
Zoon / Raf Walsschaerts ; Korneel Detailleur
Zuster _ Jeanne @ Godmail . com / Herman Van Campenhout ; mmv Zuster Jeanne Devos

ik werk deze maand mee aan...

2011-01-01T18:43:00.000+01:00

De Tweede Maand van de Onbekende Kinderboekenschrijvers op JipJip, een weblog over kinderboeken
Allen daarheen!

Nét optijd...

2010-12-31T14:15:00.000+01:00

Hier kunt u inspiratie opdoen met boeken die ik zelf de moeite waard vond in 2010, of boeken terugvinden waarvan ik hoop in 2011 tijd te vinden om ze te lezen.